Program

         

   

Partner:   

  • Czy państwa lub organizacje międzynarodowe powinny regulować rozwojem i wykorzystywaniem sztucznej inteligencji?
  • Jak nie zahamować rozwoju technologii, ułatwić rozwój biznesu i ochronić społeczeństwa przed zagrożeniami?
  • Czy powstanie unijna agencja ds. sztucznej inteligencji i robotyki?
  • Czy inteligentne roboty będą miały osobowość prawną?

Paneliści:

  1. Michał Boni, europoseł
  2. Włodzisław Duch, profesor na Wydziale Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu
  3. Mariusz Gaca, wiceprezes zarządu ds. rynku konsumenckiego, Orange
  4. Aleksandra Musielak, ekspertka w departamencie prawnym Konfederacji Lewiatan
  5. Karol Okoński, sekretarz stanu w Ministerstwie Cyfryzacji
  6. Paweł Świeboda, wicedyrektor Europejskiego Ośrodka Strategii Politycznej, EPSC

Prowadzenie: Konrad Sadurski, zastępca redaktora naczelnego Forbes

Rozwiązania oparte na sztucznej inteligencji mają niezaprzeczalne atuty – przyspieszają szereg procesów i decyzji, zwiększając przy tym ich wydajność, precyzję i niezawodność. Nic dziwnego, że biznes chętnie rozwija i wdraża systemy z wykorzystaniem zaawansowanych algorytmów, by wypełnić nowe nisze i zbudować swoją przewagę na rynku.

Rewolucja SI jest dalekosiężna i nie zna ograniczeń branżowych. Szereg przedsiębiorstw, w tym wiele polskich, z powodzeniem poprawia efektywność handlu, usług bankowych, ubezpieczeniowych, „przyspiesza” logistykę i transport czy zwiększa niezawodność analiz w sektorze medycznym. Korzyści odnoszą również państwa i regiony, które poprzez inwestycje w technologie i aplikacje SI, zwiększają swą innowacyjność i konkurencyjność oraz przychody.

Potrzebna i na czasie staje się dyskusja wokół diagnozy obecnej sytuacji i właściwa ocena potencjału rozwojowego Europy i Polski. Analiza ta może dać odpowiedź na pytanie o możliwości wzięcia udziału w wyścigu o bycie liderem rynku sztucznej inteligencji – w co należy zainwestować, czego unikać, jakie są nasze mocne i słabe punkty. Może ona również posłużyć do nadania pracom nad AI właściwego kierunku i przyczynić się do wypracowania przemyślanej oraz kompleksowej strategii rozwoju sztucznej inteligencji na poziomie europejskim i krajowym.

Debata o SI nie może pomijać kwestii ryzyk związanych z tworzeniem maszyn myślących, w tym krytycznych uwag liderów tematu (Elony Muski i Stephena Hawkinga), mówiących o zagrożeniach i podkreślających potrzebę wypracowania jasnych zasad współpracy między ludzką i sztuczną inteligencją. Coraz większa zależność zarządzania procesami w danej organizacji od algorytmów jest źródłem obaw dotyczących bezstronności, rozliczalności i przejrzystości algorytmicznego procesu decyzyjnego.

Sprawą ważką staje się zatem określenie, czy rozwój sztucznej inteligencji powinien faktycznie pozostać swobodny, czy też należy go ująć w ramy strategiczne i prawne. W Europie mówi się coraz częściej o potrzebie uregulowania sztucznej inteligencji. Należy się zastanowić, jak to zrobić w sposób spójny i przemyślany, tak by nie odgraniczać potencjału rozwojowego firm technologicznych, a uwzględnić potrzeby ochrony społeczeństw przed negatywnymi skutkami SI.
 

Dzień 2 | Columbus A+B | godz.: 09:00 - 10:30

Partner:       

  • Wizja samochodu przyszłości: co się zmieni, jak i kiedy?
  • Co rewolucja w mobilności oznacza dla zakładów produkcyjnych w Polsce i Europie?
  • Model biznesowy oparty na współpracy, a nie konkurencji?
  • Mobilność jako usługa - przyszłość współpracy przemysłu motoryzacyjnego i branży technologii ICT
  • Czy Polska może z sukcesem uczestniczyć w elektro-rewolucji?
  • Własność czy mobilność? Czego od samochodu oczekuje młode pokolenie.

Paneliści:

 

  1. Krystyna Boczkowska, prezes zarządu Robert Bosch Polska
  2. Katarzyna Byczkowska, prezes zarządu BASF Polska
  3. Mariusz Golec, prezes zarządu Wielton
  4. Marcin Korolec, prezes Fundacji Promocji Pojazdów Elektrycznych, były minister środowiska
  5. Monika Wilk, prezes Koła Naukowego Gospodarki i Administracji Publicznej Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie

Prowadzenie: Paweł Wideł, dyrektor ds. kontaktów z rządem w Opel Poland, prezes zarządu Związku Pracodawców Motoryzacji i Artykułów Przemysłowych

Rewolucja przemysłowa, która dokonuje się na naszych oczach, wymaga od firm produkcyjnych umiejętności dostosowania się do zmian i precyzyjnego określenia kompetencji kluczowych dla dalszego rozwoju.

Czwarta rewolucja przemysłowa to idea transformacji cyfrowej, opierająca się na wykorzystaniu w produkcji nowoczesnych technologii informatycznych i komunikacyjnych. Rewolucja ta przekierowuje przemysł w stronę inteligentnej i elastycznej produkcji, dostosowanej do dynamicznie zmieniających się potrzeb klientów. Adaptacja w obliczu gwałtownych zmian, wymuszonych przez niezwykle szybkie tempo rozwoju technologii, to główne wyzwanie stojące przed przedsiębiorstwami, które chcą utrzymać swoją pozycję i wzmacniać przewagę konkurencyjną.

Jedną z najbardziej zaawansowanych technologicznie branż, która jednocześnie szybko adaptuje się do zmieniających się potrzeb rynku, jest sektor motoryzacyjny. W Polsce jest to jedna z największych i najszybciej rozwijających się gałęzi przemysłu, dająca zatrudnienie prawie 200 tysiącom osób. O tym, czy branża motoryzacyjna pozostanie kołem zamachowym polskiej gospodarki, zadecyduje jej umiejętność dostosowania się do zmian w ramach czwartej rewolucji przemysłowej i umiejętność zarządzania wdrażaniem nowych technologii związanych z rewolucją przemysłową. Ta zależność istnieje, ponieważ, oprócz kwestii związanych z samymi procesami produkcji, wdrożenie nowych technologii jest silnie i wielostronnie powiązane z rewolucją w mobilności społeczeństw.

Zmiany w mobilności są bowiem elementem szerszej transformacji cyfrowej (rewolucji cyfrowej), która obejmuje między innymi megatrendy w mobilności, takie jak pojazdy autonomiczne, skomunikowane czy współdzielone.

Wprowadzenie tych rewolucyjnych zmian w mobilności zwiastuje przejście od obecnego modelu biznesowego, jakim jest produkcja, sprzedaż i finansowanie samochodu, do nowego modelu, w którym środek ciężkości będzie się przesuwał w stronę oferowania całego spektrum usług związanych z mobilnością. Będzie się to wiązać z wieloma konsekwencjami dla branży motoryzacyjnej.

Producenci samochodów będą wręcz zmuszeni do skorzystania z nowych możliwości, które stają się dostępne wraz z wdrażaniem koncepcji Przemysłu 4.0. Bez wątpienia liczyć się będzie szybka reakcja na zmieniające się potrzeby klientów, korzystanie z nowych modeli biznesu czy wręcz ich tworzenie oraz poszukiwanie nowych źródeł przychodów. Od tego będzie zależeć przyszłość każdego producenta samochodów.

Uczestnicy panelu „Mobilność w erze cyfrowej. Okres burzy i naporu dla polskiego i europejskiego przemysłu motoryzacyjnego” w swojej debacie będą proszeni o to, aby, nawiązując do stanu obecnego, pokazali najbliższą przyszłość, wskazali kierunki, w których branża będzie się rozwijać, implementując innowacje technologiczne i społeczne.

Istnieje jednak obawa, czy w krótkim okresie będzie finansowo opłacalne wytwarzanie na dużą skalę spersonalizowanych produktów. Zasadne jest więc wsłuchiwanie się w uwagi krytyczne ze strony branży, tak aby, nie hamując rozwoju, uniknąć potencjalnych zagrożeń, w tym ze strony regulacji.

Jedynie myśląc strategicznie, w długim terminie będziemy w stanie znaleźć rozwiązania, które sprawią, że polski przemysł motoryzacyjny realnie będzie kołem zamachowym polskiej gospodarki.

Dzień 2 | Columbus C+D | godz.: 15:15 - 16:45

 

Partner:

Partner merytoryczny:

  • Aplikacje mobilne, urządzenia wearable, roboty wykonujące operacje
  • Przyszłość telemedycyny
  • Wykorzystanie sztucznej inteligencji i druku 3D w medycynie
  • Szpital przyszłości we własnym domu? (home-spital)

Paneliści:

  1. Maciej Adamkiewicz, prezes zarządu Adamed Pharma S.A.
  2. Michał Czarnuch, prezes Fundacji Telemedyczna Grupa Robocza, partner w kancelarii Domański Zakrzewski Palinka
  3. Piotr Garstecki, Scope Fluidics, Bacteromic
  4. Edyta Kocyk, Sidly
  5. Dawid Nidzworski, SensDx, Instytut Biotechnologii i Medycyny Molekularnej

Prowadzenie: Michał Boni, europoseł

Jeszcze 15 lat temu opieka medyczna kojarzyła się wyłącznie z wizytą u specjalisty, który w dokumentacji, często nieczytelnym pismem, wypisywał nasz stan zdrowia. Rzadko kiedy można było otrzymać dokładną informację o postawionej diagnozie, a wyboru leczenia dokonywał wyłącznie lekarz. Organizatorzy systemu koncentrowali się na budowie systemu wokół instytucji przychodni i szpitali.

Obecnie mamy do czynienia z niesamowitym rozwojem nowoczesnej technologii, która nie omija również sektora zdrowotnego. Coraz większa samoświadomość co do stanu zdrowia, a co za tym idzie zwiększone zapotrzebowanie na usługi medyczne przy rosnących niedoborach kadrowych wymuszą szybszy rozwój usług e-zdrowotnych. Już dziś aplikacje mobilne czy urządzenia wearable pomagają na bieżąco monitorować stan zdrowia, a dzięki przesyłaniu danych pracownicy medyczni mogą natychmiast reagować na zmiany zagrażające życiu bądź zdrowiu. Rozwiązania te są najbardziej przydane osobom przewlekle chorym, ale również osobom starszym, które nieraz potrzebują wsparcia osób trzecich w codziennych czynnościach. Wraz z nowymi rozwiązaniami zwiększa się rola prewencji oraz wzrasta znaczenie orientacji na pacjenta. Pacjentocentryczna medycyna oparta na zachowaniu ciągłości opieki, w której pacjent jest partnerem dla lekarzy czy pielęgniarek, staje się powoli faktem.

Fascynujący świat nowych technologii to również testowane zaawansowane leczenie prowadzone przez roboty. W czasach zmniejszonej dostępności i zwiększonego zapotrzebowania na leczenie testowane są konsultacje medyczne prowadzone z pacjentem bez udziału lekarza.

Zwiększy się możliwość drukowania organów potrzebnych do przeszczepów, a rehabilitacja i pomoc osobom starszym z różnymi upośledzeniami rozwinie się w formie opieki zintegrowanej, także ze wspomaganiem robotów w opiece nad osobami niesamodzielnymi i różnych urządzeń sygnalizujących potrzeby chorych oraz poprawiających ich jakość życia i poczucie bezpieczeństwa. Platformy telemedyczne ułatwią stały kontakt lekarza z pacjentem (to będzie nowa relacja: pacjent wiedzący więcej o swoim zdrowiu, podejmujący za nie większą odpowiedzialność w prewencji i w rehabilitacji a lekarz, partner tej relacji), wymianę danych w bezpieczny sposób, nie mówiąc o poprawie dostępności do badań i lekarza. Warunkiem są umiejętności komunikacyjne ery cyfrowej lekarzy i pacjentów korzystających z tych rozwiązań i pełna świadomość spraw dotyczących ochrony i bezpieczeństwa danych. W nowym modelu hospitalizacja będzie ograniczona, bo bardzo dużo badań będzie można wykonać w warunkach domowych – stąd koncept przejścia z formuły: „hospital” do formuły „home-spital”. W konsekwencji nowe technologie w medycynie poprawią jakość i efektywność usług medycznych, dla systemu dadzą także wymierne oszczędności, które będzie można spożytkować na podjęcie nowych wyzwań (np. starzenie się społeczeństwa czy nowe typy chorób).

Kiedy zatem będą możliwe operacje zdalne i wspomagane przez maszyny uczące się? Kiedy zmieni się model działania ochrony zdrowia? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć już 28 września w ramach EFNI.

Dzień 3 | Marco Polo | godz.: 13:00 - 14:30

Partner:

Partner:

  • Czy rynek handlu nadąży za e-klientem? Jakie wzywania stoją przed klientem, by wpisać się w zmiany handlu?
  • Co będziemy kupować? Co będzie nam sprzedawane?
  • Jak będzie się sprzedawać? Jak my będziemy kupować?
  • Jak będziemy za to płacić? I jak firmy będą zarządzać płatnościami?

Paneliści:

  1. Renata Juszkiewicz, prezes Polskiej Organizacji Handlu i Dystrybucji
  2. Michał Przybysz, dyrektor ds. e-commerce i customer experience w IKEA
  3. Barbara Żbik, Chief Marketing Officer w IndaHash

Prowadzenie: Andrzej Bobiński, dyrektor ds. nowych projektów, Polityka Insight

Tematy, które dziś najbardziej zajmują branżę handlową, pojutrze mogą okazać się w najlepszym wypadku anachroniczne. Zakaz handlu w niedzielę, znikanie ulic handlowych, miejsce zakupów w życiu społeczeństw – to wszystko wątki w, skądinąd ciekawej, dyskusji o konsumpcji i jej miejscu w naszej codzienności. Jednak, w średniej perspektywie, to cyfryzacja handlu i coraz większe wykorzystanie technologii zrewolucjonizują to co i jak będziemy kupować i sprzedawać, oraz jak za to płacić.

Już teraz ponad połowa polskich internautów przynajmniej raz w miesiącu robi zakupy online. Zachodząca transformacja cyfrowa wpływa na zmianę roli sklepów tradycyjnych, które zmieniają się w salony wystawowe, prezentując produkty, a niekoniecznie je sprzedając. Obserwujemy rozwój handlu online-to-offline, który stara się wzmocnić swoją obecność w przestrzeni cyfrowej, jednocześnie starając się przyciągając klientów do fizycznych placówek (po odbiór zamówień, zwroty etc.). Konkuruje w tym z rozwijającymi się rozwiązaniami VR czy AR.

Kolejny wątek to wykorzystanie sztucznej inteligencji. Od kilku lat rozwijane jest uczenie głębokie, w którym (w wielkim uproszczeniu) komputer sam tworzy dla siebie coraz bardziej skomplikowane eksperymenty, wychodzące poza zestaw pierwotnych reguł i dzięki temu sam się uczy). Jednak wydaje się, ze w najbliższym czasie to nadal uczenie maszynowe (łączenie algorytmów z coraz większą ilością danych) będzie królowało w handlu. Coraz powszechniej dostępne są dane z kas fiskalnych, beakonów ale też z inteligentnych półek, opakowań czy produktów w sklepach.

Na podejmowane przez nas decyzje zakupowe wpływa już nie tylko tradycyjna reklama w mediach, również tych elektronicznych, ale w dużej mierze marketing oparty o big data i psychometrię. Wraz z jego dynamicznym rozwojem, powstają problemy z którymi branża internetowa będzie musiała się zmierzyć. Dotyczy to przede wszystkim dostosowania analityki do rosnącej liczby danych, a także kwestii bezpieczeństwa i prywatności.

Zmienia się też sposób w jakim płacimy za zakupy. Paleta rozwiązań pozwalających wygodnie płacić za produkty dziś, jeszcze postrzegana jest jako konieczny element zwieńczający akt zakupowy. Za moment może jednak okazać się, że to płatności w większym stopnie będą warunkować co, jak i gdzie kupujemy. Na ile dni kart płatniczych są policzone? Jaka jest przyszłości płatności mobilnych? Na ile są one technologią transformacyjną a na ile docelową? Czy karty są w ogóle potrzebne jeżeli handel przeniesie się online?

Dzień 2 | Marco Polo | godz.: 09:00 - 10:30

Partner merytoryczny:

  • Jak inne branże w biznesie mogą skorzystać na rozwoju usług i technologii kosmicznych?
  • Czy Europie uda się zbudować konkurencyjną gospodarkę kosmiczną?
  • Współpraca pomiędzy podmiotami sektora kosmicznego oraz sektorami pokrewnymi (lotnictwo, obronność).
  • Jak kreować skuteczną współpracę z podmiotami publicznymi i naukowymi?
  • Jak wynieść swój biznes na orbitę?

Paneliści:

  1. Grzegorz Brona, prezes Polskiej Agencji Kosmicznej
  2. Tomasz Husak, szef gabinetu komisarz UE ds. rynku wewnętrznego i usług
  3. Krzysztof Jędrzejak, Fundacja Exorion
  4. Rafal Modrzewski, CEO w ICEYE
  5. Krzysztof Kanawka, Kosmonauta.net, Blue Dot Solutions, Space3ac

Prowadzenie: Paweł Ziemnicki, redaktor naczelny Space24.pl

Po raz kolejny podczas Europejskiego Forum Nowych Idei w Sopocie będziemy mówić o unijnej polityce przestrzeni kosmicznej i o tym, jak polskie firmy, w tym małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), mogą się wpisać w globalne trendy rynku kosmicznego. Jednym z trendów jest demokratyzacja tego rynku, na którym obok takich gigantów, jak Airbus czy Thales, pojawiają się podmioty mniejsze, w tym start-upy. Prawdziwym impulsem dla rozwoju rodzimego sektora było przystąpienie Polski do Europejskiej Agencji Kosmicznej w 2012 roku. Obecnie około 400 podmiotów z naszego kraju bierze udział w konkursach i przetargach ogłaszanych przez agencję, podczas gdy 5 lat temu była ich niespełna setka. Specjalizacje polskich firm to przede wszystkim: małe satelity i podsystemy, małe rakiety oraz analiza danych satelitarnych.

Polska Strategia Kosmiczna zakłada, że do 2030 roku obroty rodzimego sektora wyniosą co najmniej 3% obrotów rynku europejskiego. Cel jest bardzo ambitny, dlatego ważne jest, aby firmy miały odpowiednią wiedzę, jak pozyskiwać fundusze, przede wszystkim z unijnych programów badawczych. Jednym z nich jest „Horyzont Europa”, następca „Horyzontu 2020”, który będzie dysponował budżetem rzędu 100-120 mld euro na lata 2021-2027. Aby tworzyć projekty o tzw. europejskiej wartości dodanej, konieczna jest współpraca pomiędzy firmami z różnych państw członkowskich. Jednak eksploracja kosmosu z samej natury rzeczy wymaga współpracy – łączenia potencjału technicznego, finansowego oraz wiedzy.

Podbój kosmosu w dwudziestym pierwszym wieku nie oznacza wyścigu zbrojeń ani trudnych do objęcia wyobraźnią marzeń futurystów. Oznacza bardzo konkretny wpływ na sposób życia czy funkcjonowanie firm. Jak zauważa Grzegorz Brona, prezes Polskiej Agencji Kosmicznej, partner panelu: Dzięki upowszechnieniu dostępu do zobrazowań satelitarnych bardzo szybko będzie rósł rynek aplikacji wykorzystujących te dane, tworzonych przez podmioty komercyjne na potrzeby różnych obszarów gospodarki – od rolnictwa i leśnictwa, przez transport i przemysł wydobywczy, po ubezpieczenia, obrót nieruchomościami czy turystykę i rekreację. To już teraz obszar zainteresowania wielu krajowych start-upów. Jednocześnie, biorąc pod uwagę polskie osiągnięcia w dziedzinie robotyki kosmicznej, wsparcie ze strony państwa pozwoli na wyspecjalizowanie się krajowych podmiotów w tej niszy, której produkty mogą być adaptowane do wymagań innych dziedzin, takich jak medycyna czy górnictwo. Do dyskusji na EFNI zaprosiliśmy przedstawicieli Polskiej Agencji Kosmicznej, Europejskiej Agencji Kosmicznej, Komisji Europejskiej oraz firm, które podbijają kosmos.

Dzień 3 | Columbus C+D | godz.: 09:00 - 10:30

Partner:

  • W jaki sposób wspierać pionierów?
  • W jakim stopniu polska myśl pionierska ma zastosowanie w rozwiązaniach biznesowych?
  • Gdzie komercjalizacja polskich nowatorskich rozwiązań działa najbardziej sprawnie w biznesie?
  • Jak powinno wyglądać powinno otoczenie instytucjonalne wspierające pionierskie rozwiązania i kulturę innowacyjności?

Paneliści:

  1. Jacek Jemielity, profesor w Centrum Nowych Technologii UW
  2. Noemi Malska, Hyperion
  3. Małgorzata Molęda-Zdziech, dyrektor Biura Promocji Nauki PolSCA
  4. Artur Kupczunas, wiceprezes I CFO w Saue Technologies.

Prowadzenie: Sławomir S. Sikora, prezes zarządu Citi Handlowy

Dzień 2 | Marco Polo | godz.: 17:15 - 18:45
  • Wpływ transformacji cyfrowej i rozwoju jednolitego rynku cyfrowego na nadawców, wydawców i autorów.
  • Niezależność i pluralizm mediów w zmieniającym się krajobrazie politycznym - przy rosnącej roli ugrupowań populistycznych i antysystemowych.
  • Świat propagandy fake news, clickbaitów i pogłębiającej się polaryzacji politycznej.
  • Media - między gigantami technologicznymi a blogerami, vlogerami i influencerami.
  • Nowe nietradycyjne podmioty na rynku, nowe narzędzia i przepływy pracy.
  • Rola big data i sztucznej inteligencji w tworzeniu mediów i nadawaniu
  • Ochrona własności intelektualnej w sieci, prawa autorskie do utworów cyfrowych, prawa pokrewne dla wydawców prasy

    Paneliści:
  1. Leszek Jażdżewski, redaktor naczelny „Liberté!”
  2. Jarosław Kurski, pierwszy zastępca redaktora naczelnego „Gazety Wyborczej”
  3. Edyta Sadowska, szefowa pionu programowego, członkini zarządu nc+
  4. Cezary Szymanek, redaktor naczelny Rzeczpospolita.pl

Prowadzenie: Łukasz Lipiński, redaktor naczelny Polityka.pl

Przełom technologiczny i cyfryzacja zmieniają oblicze wszystkich dziedzin współczesnego życia oraz wszystkich branż gospodarki, nawet tych, które jeszcze niedawno były uznawane za tradycyjne (jak np. energetyka czy bankowość). Sektor medialny został przeorany przez cyfryzację jako jeden z pierwszych i zapewne najgłębiej. W ciągu ostatnich dwóch dekad diametralnie zmieniły się warunki funkcjonowania wszystkich typów mediów: od radia i telewizji, po prasę, czy nawet najmłodsze w tym gronie portale internetowe.

Z jednej strony media muszą ułożyć sobie relacje z nowymi technologicznymi gigantami, w tym coraz powszechniejszymi mediami społecznościowymi, z drugiej strony – zmierzyć się z sytuacją, w której nadawcą czy dziennikarzem może być niemal każdy. Nowe realia podmyły tradycyjne modele biznesowe mediów, oparte na dochodach ze sprzedaży egzemplarzowej czy sprzedaży reklam oraz tradycyjnej dystrybucji treści (papierowe wydania czy kanały radiowe i telewizyjne). Inne napięcia dla nadawców i wydawców wynikają z braku dostosowania regulacji do współczesnych realiów, np. praw autorskich i pokrewnych.

Osłabione ekonomicznie media równocześnie znajdują się pod coraz większą presją ze strony świata polityki i państwa. Niektóre kraje, takie jak Turcja, Rosja czy Wenezuela, pogrążają się w otwartym autorytaryzmie, likwidując wolne media w ogóle. W innych – coraz większą rolę odgrywają politycy antysystemowi i populistyczni zwalczający media, które nie chcą się poddać ich kontroli. Debata publiczna coraz głębiej się polaryzuje, niszcząc instytucje zajmujące pozycje bezstronne w politycznym sporze (middle ground), takie jak niezależne uczelnie, organizacje pozarządowe (NGO) czy właśnie media.

Wprzęgnięcie części mediów bezpośrednio w propagandę polityczną jeszcze bardziej obniża ich pozycję i uniemożliwia im pełnienie dotychczasowej roli istotnych aktorów i strażników systemu demokratycznego. Osłabieniu uległa także ich rola gatekeeperów, czyli instytucji dbających o jakość i wiarygodność debaty publicznej. Żyjemy w czasach szerzenia się clickbaitów, czyli krzykliwych nagłówków i dezinformacji (tzw. fake news), w których trudno stwierdzić prawdziwość informacji albo określić jej realne pochodzenie. Tego rodzaju środowisko ułatwia manipulowanie wyborcami, jak podczas referendum brexitowego w Wielkiej Brytanii czy wyborów prezydenckich w USA.

Na rynku mediów pojawiają się jednak także optymistyczne sygnały. W wypadku prasy obiecujące rezultaty przynosi rozpowszechnianie się ekonomii subskrypcji, która zmienia relacje między mediami i ich odbiorcami. Na rynku audio i wideo coraz większą rolę odgrywają serwisy streamingowe. Pojawiają się nowe typy mediów, takie jak serwisy fact-checkingowe oraz nowe narzędzia oparte na big data i sztucznej inteligencji.

Czy nowe możliwości technologiczne, które do tej pory były dla mediów przede wszystkim wyzwaniem, mogą im pomóc odbudować ekonomiczną pozycję? Czy prasa i nadawcy mogą odzyskać zajmowane wcześniej miejsce w debacie publicznej i w systemie demokratycznym? To obecnie kluczowe, połączone ze sobą kwestie dla sektora medialnego. Istotne jest również to, jaką rolę w tym procesie powinno pełnić państwo.

Same media stoją przed wyzwaniem: czy w czasach pogłębionej polaryzacji mogą zachować bezstronność w politycznym sporze, czy też raczej powinny głębiej się w niego zaangażować. Do rozstrzygnięcia są też kwestie dostosowania regulacji prawnych do zmieniających się warunków oraz tego, na ile powinno ono być dokonywane na poziomie krajowym, a na ile – europejskim.

Dzień 3 | Columbus A+B | godz.: 11:00 - 12:30

Partner:

Partner merytoryczny:

  • Czy co-creation to recepta na szybszy i zrównoważony rozwój gospodarczy?
  • Konsument jak aktywny partner w procesach współtworzenia
  • Rola podmiotów publicznych – skąd czerpać inspiracje?
  • Co-creation jako sposób aktywizowania społeczności lokalnych
  • Rola lidera w procesach współtworzenia

Paneliści:

  1. Adam Ambrozik, prezes zarządu Związku Firm Produkcyjnych
  2. Tess Mateo, Senior Advisor w AQAL Capital
  3. Ewa Mikos, dyrektor ds. rozwoju biznesu w ‎Siemens
  4. Anna Miler, specjalistka ds. rozwoju start-upów w Gdańskim Inkubatorze Przedsiębiorczości STARTER
  5. Paweł Orłowski, wicemarszałek Województwa Pomorskiego
  6. Paulina Wilk, autorka, dziennikarka

Prowadzenie: Katarzyna Młynek, dyrektor programowa w ośrodku THINKTANK

Wiodącym trendem w biznesie jest personalizacja produktów i usług. Firmy chcą być w stałym kontakcie z klientem, więc nieustannie rozwijają swoje kompetencje w zakresie prowadzenia dialogu, diagnozowania potrzeb i przekształcania ich w realne rozwiązania.

Co-creation, czyli wzajemne uczenie się od siebie, wspieranie kreatywności i współdzielenie wiedzy, to proces, w którym nie tylko firmy, ale także instytucje społeczne i samorządowe współpracują z przyszłymi użytkownikami, projektując rozwiązania, produkty i usługi skrojone na miarę ich oczekiwań. Klienci nie tylko otrzymują interesujący dla nich produkt, ale też czerpią satysfakcję ze współtworzenia nowych rozwiązań, odpowiadających ich rzeczywistym potrzebom, które być może nie miałyby szans się pojawić w wyniku pracy stałego zespołu pracowników. Proces ten można z powodzeniem zastosować także w tworzeniu nowoczesnej i przyjaznej użytkownikowi infrastruktury miejskiej, która odpowie na potrzeby mieszkańców – choćby dlatego, że mogą się oni stać nie tylko odbiorcami, ale także pomysłodawcami i wykonawcami rozwiązań. Zaletami co-creation są m.in. ważność (odbiorcy bardziej cenią te produkty i usługi, które współtworzyli), wsparcie (klienci pomagają przy tworzeniu i reklamie produktu) oraz oszczędność – czasu, pieniędzy i zasobów, gdyż to klienci poddają pomysły.

Dziś wszyscy chcemy być współtwórcami otaczającej nas rzeczywistości. Mamy też coraz większą świadomość naszego wpływu na otoczenie i czynnie partycypujemy w jego przeobrażaniu. Nawet pozornie bierny odbiorca obserwuje, wyciąga wnioski i wyrabia sobie opinie. Dzięki zaangażowaniu wszystkich potencjalnych odbiorców mamy szansę na szybsze wytwarzanie, testowanie i wprowadzanie innowacji, które pozytywnie wpłyną na otaczający nas świat zarówno w skali mikro (nasza najbliższa przestrzeń – dom, ulica, dzielnica, miasto), jak i – dzięki współdzieleniu wiedzy i doświadczeń – także makro (region, kraj, wspólnota np. UE). Dzięki strategii co-creation– dialogowi z odbiorcą i wymianie doświadczeń – mamy realną szansę na tworzenie i współtworzenie rzeczywistości skrojonej na miarę naszych potrzeb, oczekiwań i marzeń.

Dzień 2 | Columbus C+D | godz.: 17:15 - 18:45

Partner:

Partner:

  • Edukacja coraz bardziej „smart”, a coraz mniej „wise” ?
  • Co powinno być priorytetem edukacji: nowe technologie czy nauki humanistyczne?
  • Walczyć czy współpracować z robotami?

Paneliści:

  1. Magdalena Hernandez, dyrektor ACCA na regiony CEE i CIS
  2. Lena Kolarska-Bobińska, była minister nauki i szkolnictwa wyższego
  3. Robert Kozielski, Katedra Marketingu, dyrektor Polsko-Amerykańskiego Centrum Zarządzania na Uniwersytecie Łódzkim
  4. Jowita Michalska, prezes Fundacji Digital University
  5. Marta Poślad, dyrektorka ds. polityki publicznej na Europę Środkową w Google

Prowadzenie: Jarosław Płuciennik, prorektor ds. nauczania UŁ 2012-2016, polski kulturoznawca, literaturoznawca, historyk idei, kognitywista

Żyjemy w czasach dynamicznej rewolucji cyfrowej porównywalnej do rewolucji Gutenberga, związanej z wynalezieniem druku, jak i rewolucji przemysłowej w XIX wieku. Rozwój technicznych innowacji, takich jak sieci informatyczne i społecznościowe czy autonomiczne roboty, doprowadza do stanu poważnego zaburzenia status quo, także w zakresie edukacji: uczenie się występuje wszędzie! Wiedza znajduje się bowiem często w otwartym dostępie w rozwijających się zasobach gigantycznej globalnej biblioteki. Powstają Massive Open Online Courses, które przyciągają dziesiątki tysięcy studentów z całego świata. Jednocześnie rośnie liczba danych i informacji. Te zaś potrzebują struktur, bo dane i informacje to nie wiedza. Zmieniają się także gatunki wypowiedzi, również w edukacji, do której wykorzystywane są mikroblogi, blogi i vlogi popularyzujące naukę i wiedzę. Te zmieniają nasze myślenie o wiedzy, gdyż wypowiedzi z konieczności są skrótowe i uproszczone. Wiedza staje się inteligentna i sprytna, jednak brakuje jej często wymiaru ludzkiego i cielesnego. Jednocześnie najbardziej innowacyjne pomysły w technice, nauce i edukacji rodzą się na styku twardej nauki i humanistyki, czy nawet sztuki. Pojawia się niebezpieczeństwo powstania edukacyjnej wyrwy między cyfrowymi wirtuozami a cyfrowymi analfabetami.

Dzień 3 | Marco Polo | godz.: 15:30 - 17:00

Partner: 

Partner: Adecco Polska

  • Jak migracje i różnorodność wpływają na innowacyjność i rozwój gospodarczy?
  • Jak przygotować się na wielokulturowość? Prognozy demograficzne dla świata, Europy i Polski.
  • Drenaż mózgów: czy Polska jest zagrożeniem dla swoich wschodnich sąsiadów, zwłaszcza Ukrainy?
  • Jaka jest recepta na utrzymanie talentów? Co decyduje o osiedleniu się w kraju lub regionie?

Paneliści:

  1. Wiesław Byczkowski, wicemarszałek województwa pomorskiego
  2. Tomasz Drapiński, Dyrektor Pionu Operacji Bankowości Transakcyjnej, Citibank Europe PLC
  3. Jacek Męcina, doradca Zarządu Konfederacji Lewiatan
  4. Andrii Romanchuk, koordynator Polskiej Ligi Ukraińskich Studentów, kierownik warszawskiego biura kancelarii EUCON
  5. Anna Wicha, dyrektor generalna Adecco Poland

Prowadzenie: Patryk Słowik, dziennikarz, Dziennik Gazeta Prawna

osiedleniu się w kraju lub regionie?

Globalizacja, szybki postęp technologiczny oraz postępujący kryzys demograficzny powodują, że zaostrza się wojna o talenty, walka o pozyskiwanie i utrzymanie wykwalifikowanych pracowników. Dyskusja panelowa będzie dotyczyła kluczowych wyzwań dla państw, regionów i miast związanych z przyciąganiem, rozwojem i utrzymaniem talentów w oparciu o model wypracowany przez Global Talent Competitiveness Index (GTCI).

Jak wynika z badań przeprowadzonych w ramach GTCI, konkurencyjność państw i regionów coraz bardziej jest uzależniona od ich zdolności do tworzenia na swoich obszarach takich warunków do życia i rozwoju osobistego, które zachęcają utalentowane jednostki do osiedlenia się. Jednocześnie coraz powszechniejsze jest przekonanie, że źródłem rozwoju innowacji i rozwiązywania problemów jest różnorodność, a wzrost gospodarczy jest w dużym stopniu zależny od otwartości. To przede wszystkim różnorodność poznawcza (różnorodność wiedzy, doświadczeń i perspektyw) prowadzi do innowacji i wybitnych osiągnięć dzięki współpracy i pracy zespołowej. Zespoły różnych ludzi przewyższają zespoły utalentowanych, ale podobnych osób. Potencjał różnorodności pozostaje jednak w dużej mierze niewykorzystany, brakuje odpowiednich strategii na poziomie krajowym i lokalnym.

Różnorodność jest ściśle powiązana z pojęciem włączenia, integracji, dlatego szczególnie ważne jest uwzględnienie dodatkowych aspektów różnorodności, w tym płci, religii czy pochodzenia etnicznego, przy tworzeniu systemów edukacyjnych, zdrowotnych i opieki społecznej, a także budowaniu bardziej inkluzywnych, wolnych od uprzedzeń, norm zachowań organizacyjnych. System edukacji powinien być uzupełniony o kompleksowe szkolenia w zakresie różnorodności w organizacjach, koncentrujące się na rozwijaniu szacunku dla różnic oraz uświadamianiu uprzedzeń, a także kształceniu umiejętności współpracy.

Zdolność do wykorzystywania różnorodności wymaga odważnego i wizjonerskiego przywództwa – na poziomie organizacji, miast i narodów. Szczególnie miasta stają się światowymi centrami talentów, laboratoriami promującymi różnorodność. Kryzys migracyjny w Europie jeszcze bardziej komplikuje wyzwania związane z przyciąganiem i utrzymaniem talentów: powodując w wielu krajach zaostrzenie antymigracyjnej retoryki, wymaga bardziej długofalowego spojrzenia na procesy pozyskiwania zasobów ludzkich. Problem wyludnienia dotyczy całej Europy, a Polska do 2100 roku będzie miała jeden z najgorszych wskaźników ubytku ludności na świecie, przy czym, jeżeli przyjrzymy się tym zmianom z punktu widzenia potrzeb rynku pracy, to wygląda to jeszcze bardziej dramatycznie. Ukraina, której pracownicy uratowali polski rynek pracy przed zapaścią, zmaga się z podobnymi problemami.

Dzień 2 | Columbus A+B | godz.: 15:15 - 16:45

Kobiety w gospodarce – w jaki sposób wzmocnienie pozycji kobiet może kształtować globalną gospodarkę? 

Partner:
Partner instytucjonalny:

  • Czy wpływ kobiet na gospodarkę będzie większy niż łącznej populacji Chin i Indii?
  • Czynniki wykluczające kobiety z rynku pracy i sposoby radzenia sobie z nimi
  • Wzrost udziału kobiet w światowej gospodarce – czy to chwilowa moda, czy trwała zmiana wynikająca z rachunku korzyści i strat?
  • Czy kobiety potrzebują wsparcia? Instytucjonalne rozwiązania versus praktyka firm
  • Nowoczesne technologie wyzwaniem czy szansą dla kobiet?
  • Czy konsument przyszłości jest kobietą?
  • Czy i kiedy mężczyźni zmienią sposób myślenia?
  • Czym jest nowe przywództwo kobiet? Jak jest realizowane?

Paneliści:

  1. Dominika Bettman, prezes Siemens Polska
  2. Małgorzata Fuszara, socjolożka, była pełnomocnik rządu do spraw równego traktowania
  3. Ingebjørg Harto, Konfederacja Norweskich Przedsiębiorców – NHO
  4. Joanna Mosiej Sitek, wydawca „Wysokich Obcasów”, „Wysokich Obcasów Extra” i „Gazety Wyborczej”
  5. Tess Mateo, Senior Advisor w AQAL Capital

Prowadzenie: Dorota Warakomska, dziennikarka, publicystka, prezes Kongresu Kobiet

Kobiety stanowią połowę światowej ludności (w Polsce 51,6%). Już dawno prześcignęły mężczyzn pod względem liczby dyplomów wyższych uczelni. Coraz śmielej sięgają po wysokie stanowiska. Coraz lepiej zarabiają. Podejmują kluczowe decyzje. Upominają się o swoje prawa, równe traktowanie, o równe płace (gender pay gap istnieje we wszystkich krajach świata, najniższy jest w Danii – 5%). I choć pracują zawodowo, są przedsiębiorcze i operatywne (w Polsce 35% przedsiębiorców to kobiety), to jednak na najwyższych szczeblach władzy biznesowej są w absolutnej mniejszości (w Polsce niespełna 10%). Tymczasem badania wyraźnie wskazują, że wyższy udział kobiet w radach nadzorczych oraz zarządach firm przekłada się na lepsze wyniki finansowe i wyższą rentowność firm. Wpływa to też na przewagę konkurencyjną, ponieważ wyższa jest wydajność takich zespołów, a produkty i usługi są lepiej dopasowane do potrzeb klientów. Potrzebę upowszechniania różnorodności widzą instytucje unijne oraz rządy wielu państw. Kolejne kraje (od Norwegii, przez Francję, po Malezję) wprowadzają kwoty płci w biznesie..

Kobiecym sposobem zarządzania zajmują się naukowcy. Socjologowie zastanawiają się, czy i w jaki sposób kobiety wpływają na sposób funkcjonowania zespołów. Kobiety coraz odważniej wchodzą w świat technologii cyfrowej. Jest ich coraz więcej w nowoczesnych technologiach – programistki, graficzki, project managerki, startuperki biorą sprawy we własne ręce. Przełamują stereotypy, pokazują kompetencje i stają się wzorcami do naśladowania dla kolejnych.

Także producenci i marketingowcy kierują przekazy zachęcające do wydawania pieniędzy właśnie w stronę kobiet – banki, firmy motoryzacyjne, a nawet producenci garniturów rozumieją, że konsument przyszłości jest kobietą.

Womenomics – gospodarka oparta na kobietach – to jedna z głównych recept na spowolnienie gospodarcze tradycyjnie myślącej Japonii. „Nie będzie ona jednak skuteczna, dopóki mężczyźni nie zmienią swojego sposobu myślenia” – tak uważa Yuriko Koike, pierwsza w historii Japonii kobieta na stanowisku gubernatora Tokio. Czy zatem mężczyźni zmienią swój sposób myślenia? Czy i w jaki sposób mogą, powinni wspierać kobiety? Czy kobiety tego wsparcia w ogóle potrzebują? Czy same sięgają po władzę w biznesie, mediach i polityce, pokazując inny styl przywództwa – oparty na relacjach. Dzisiejszy świat przeżywa kryzys przywództwa? Stawianie na kobiety się więc po prostu opłaca.

Dzień 2 | Columbus C+D | godz.: 09:00 - 10:30

Partner:
 

  • Czy decydenci w wystarczającym stopniu dostrzegają związek pomiędzy konkurencyjnością a długofalową wydajnością modelu społecznego?
  • Jak tworzyć skuteczniejsze powiązania między polityką gospodarczą, zatrudnienia i polityką społeczną?
  • Jak zmierzyć się z wyzwaniami i szybkimi zmianami w świecie pracy i rynków pracy? Jakich reform potrzebujemy? Jak promować otwarte podejście do zmiany?
  • Czy istniejące zasoby są wykorzystywane w najbardziej efektywny sposób?
  • Czy innowacyjne rozwiązania w polityce społecznej to największe wyzwanie przed jakim stoi Europa?

Paneliści:

Wprowadzenie: Jacek Krawczyk, Przewodniczący Grupy Pracodawców w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym

 

  1. Markus Beyrer, dyrektor generalny BusinessEurope
  2. Katarzyna Gardapkhadze, pierwsza zastępczyni dyrektora Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka, OBWE
  3. Dorota Gardias. przewodnicząca Forum Związków Zawodowych
  4. Hans-Peter Klös, kierownik Działu Badań, Koloński Instytut Badań Ekonomicznych, IW
  5. Maciej Witucki, prezes zarządu Work Service S.A.

Podsumowanie: Jacek Krawczyk, Przewodniczący Grupy Pracodawców w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym
Prowadzenie: Maciej Zakrocki, TOK FM

UE to jedynie 7% ludności świata i 20% światowego PKB, ale co najmniej 40% globalnych wydatków publicznych na ochronę socjalną. Chociaż europejski model społeczny jest unikalnym osiągnięciem i nikt nie kwestionuje jego istnienia, to istnieje wiele pytań dotyczących jego trwałości w dłuższej perspektywie czasowej.

Jednocześnie Unia Europejska traci wiodącą rolę w gospodarce światowej w ważnych dziedzinach, takich jak innowacje czy B+R. Chiny przekształcają się z fabryki świata w zaawansowanego i nowoczesnego gracza w dziedzinach takich jak zielone technologie i SI. Sposób organizacji światowego handlu zmienia się w związku z ostatnimi decyzjami administracji USA i porządkiem na świecie, który, jak wiemy, ulega właśnie rozchwianiu.

W tym kontekście dyskusje na temat kwestii społecznych – czy to na szczeblu europejskim, czy krajowym – muszą uwzględniać fakt, że trwałość europejskiego modelu społecznego zależy od poprawy konkurencyjności Europy. Względy ekonomiczne muszą stanowić integralną część dyskusji na temat wymiaru społecznego.

Dzień 2 | Marco Polo | godz.: 15:15 - 16:45

Partner wydarzenia:
Partnerzy wspierający wydarzenia:

Partner merytoryczny:

  • W jaki sposób nowa cyfrowa technologia przemysłowa, znana jako Przemysł 4.0, zmienia krajobraz przemysłowy Europy?
  • Jak Przemysł 4.0 wpływa na zdolność przedsiębiorstw europejskich do konkurowania na światowych rynkach?
  • Jak rozwijać Przemysł 4.0 w sposób zrównoważony i przyjazny dla środowiska, z uwzględnieniem takich kwestii jak zmiany klimatyczne, degradacja środowiska i gospodarka obiegowa?
  • W jaki sposób Unia Europejska może czerpać korzyści z technologii dużych zbiorów danych przy jednoczesnym zachowaniu ochrony danych?
  • Jaki wpływ na zatrudnienie w przemyśle będą miały rozwój technologiczny i globalizacja? Jakie nowe umiejętności są potrzebne?
  • W jaki sposób zapewnić bardziej równomierną dystrybucję korzyści płynących z globalizacji i postępu technologicznego w naszych społeczeństwach?
  • Co należy zrobić i na jakim szczeblu – unijnym czy krajowym – aby opracować dalekowzroczną politykę przemysłową stanowiącą odpowiedź na podwójne wyzwanie: zmiany technologiczne i globalizację? Jaką rolę odegra w tym przemysł?
  • Jakie znaczenie ma skuteczne włączenie nowej strategii przemysłowej UE do innych aspektów unijnej polityki?
  • Czy inwestycje w badania i innowacje, a tym samym przejście na Przemysł 4.0, znajdą odpowiednie wsparcie w następnym budżecie UE na lata 2021–2027?

Okrągły stół. Paneliści:

  1. Dominika Bettman, prezes Siemens Polska
  2. Bożena Leśniewska, wiceprezes zarządu ds. rynku biznesowego w Orange Polska
  3. Marcin Ociepa, podsekretarz stanu w Ministerstwie Przedsiębiorczości i Technologii (TBC)
  4. Jacek Siwiński, prezes VELUX Polska
  5. Małgorzata Wadzińska, wiceprezes Związku Pracodawców Firm Produkcyjnych
  6. Stefan Wysocki, dyrektor fabryki Gillette, Procter and Gamble DS Polska
  7. Fabian Zuleeg, dyrektor generalny i główny ekonomista European Policy Centre, EPC

Prowadzenie: Dariusz Prosiecki, dziennikarz TVN24

Celem panelu jest zaznaczenie głównych wyzwań stojących przed przemysłem europejskim w związku z jego przejściem na nową cyfrową technologię przemysłową, znaną jako Przemysł 4.0. Będziemy też rozmawiać o tym, w jaki sposób przejście to wpływa na zdolność przedsiębiorstw europejskich do konkurowania na światowych rynkach. Dyskusja dotyczyć będzie również znaczenia przemysłu w opracowywaniu przyszłościowej polityki przemysłowej na poziomie unijnym lub krajowym.

Przemysł w Europie ulega gwałtownym zmianom wraz z rozwojem Przemysłu 4.0 napędzanego przez wszechobecne zmiany technologiczne i coraz bardziej zglobalizowaną gospodarkę. UE zmierza w kierunku gospodarki opartej na danych, w której dane są czynnikiem produkcji, a innowacyjność ma kluczowe znaczenie dla przyszłej konkurencyjności. Cyfryzacja, sztuczna inteligencja, big data, Internet przedmiotów, nowe modele biznesowe z wykorzystaniem technologii, personalizacja i autonomiczne maszyny – to tylko niektóre z osiągnięć, które będą napędzać przyszłość europejskiego przemysłu, co oznacza również głębokie zmiany w charakterze i dostępności pracy. Wzrost gospodarczy i wydajność w Europie w coraz większym stopniu zależą od wykwalifikowanej i kompetentnej siły roboczej. Zmiany w przemyśle wpłyną na dystrybucję korzyści i kosztów pomiędzy krajami i w ich obrębie, a także na zrównoważony rozwój i zobowiązania Unii w zakresie ochrony środowiska i zmian klimatu.

Jednocześnie łańcuchy dostaw stają się coraz bardziej globalne, a konkurencja międzynarodowa coraz trudniejsza w miarę jak spada konkurencyjność UE. Pomimo coraz intensywniejszej globalizacji, słychać głosy kwestionujące ideę wolnego handlu międzynarodowego. Dlatego bardzo ważne jest, czy nowa strategia przemysłowa Unii będzie wspierała przejście na Przemysł 4.0., co oznacza między innymi włączenie go do innych aspektów unijnej polityki, takich jak handel, energia, środowisko, konkurencyjność i inwestycje, zwłaszcza w badania i innowacje, w następnym budżecie UE na lata 2021–2027.

Jedną z fundamentalnych decyzji Unii w tym względzie będzie wybór, jakie elementy nowych działań politycznych będą podejmowane na szczeblu UE, a jakie na szczeblu poszczególnych państw członkowskich. Podczas gdy indywidualne reakcje oznaczają rozdrobnienie jednolitego rynku i niespójność w stosunku do reszty świata, wspólna reakcja Unii wymaga przekazania jej suwerenności w newralgicznych obszarach.

Dzień 2 | Baltic Panorama | godz.: 15:15 - 16:45

Partner:   

  • Jak rozwój technologii, zwiększona mobilność pracobiorców i dłuższa aktywność zawodowa będą kształtowały relacje w nowoczesnej gospodarce
  • Oszczędzanie na przyszłość (emeryturę) – prawo do indywidualnego wyboru a stabilność i efektywność systemu?
  • Czy długoterminowe oszczędzanie może być zbieżnym interesem przedsiębiorców i pracowników?
  • Kiedy korzyści przeważą koszty? Szansa na rozwój organizacji? Kryteria wyboru instytucji finansowej

Uczestnicy:

Wystąpienie wprowadzające: Teresa Czerwińska, Minister Finansów

  • Paweł Borys, prezes Polskiego Funduszu Rozwoju
  • Henryk Orfinger, prezes zarządu Dr Irena Eris
  • Jan Prądzyński, prezes Zarządu, Polska Izba Ubezpieczeń
  • Bartosz Marczuk, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej

Podsumowanie: Paweł Borys, prezes Polskiego Funduszu Rozwoju oraz Teresa Czerwińska, Minister Finansów
Prowadzenie: Grzegorz Baczewski, dyrektor generalny Konfederacji Lewiatan

Jesteśmy świadkami zasadniczych zmian zachodzących na rynku, które mają znaczenie dla całej Unii Europejskiej, gospodarek krajowych, w tym polskiej, i poszczególnych przedsiębiorców. Obecnie w Polsce obserwujemy ubytek populacji. Towarzyszy temu wzrost odsetka osób w wieku poprodukcyjnym, co w konsekwencji przekłada się na zwiększanie obciążeń demograficznych.

Niekorzystnym zjawiskom demograficznym towarzyszyć będzie spadek produktywności pracy oraz wartości wytwarzanego produktu krajowego brutto. Jednocześnie będą rosły obciążenia budżetu państwa oraz budżetów gospodarstw domowych wydatkami na opiekę zdrowotną, usługi opiekuńcze oraz na zabezpieczenie przyszłych dochodów po zakończeniu okresu aktywności zawodowej.

Naturalną konsekwencją tych procesów będzie rosnąca presja na systemy zabezpieczenia społecznego, w tym ubezpieczeń emerytalnych. Istotną kwestią jest prognozowane obniżenie wartości emerytur. Jak wskazano w Zielonej Księdze Przeglądu Emerytalnego 2016 roku, w grudniu 2015 roku przeciętna wysokość emerytury przyznanej według nowych zasad stanowiła 59,8% przeciętnego wynagrodzenia. W 2060 roku relacja ta będzie się wahać od 45,5% do 52% przeciętnego wynagrodzenia.

Malejący udział wynagrodzeń w strukturze dochodów i obniżająca się wraz z rosnącym przeciętnym wiekiem populacji pracowników produktywność pracy, niższe świadczenia emerytalne, a także rosnące trudności ze znalezieniem pracowników wymagają podjęcia konkretnych działań. Ich celem powinno być z jednej strony przygotowanie ludzi do funkcjonowania w tej nowej rzeczywistości, a z drugiej – stworzenie impulsu do przyspieszenia wzrostu gospodarczego, zwiększenia nakładów inwestycyjnych i kompensacji rosnących trudności z zasobami pracy poprzez zwiększone zaangażowanie kapitału.

Niewątpliwie jednym z najważniejszych zidentyfikowanych dla Polski czynników ograniczających skalę inwestycji jest niska stopa oszczędności.

Odpowiedzią na opisane wyzwania zarówno społeczne, jak i gospodarcze może być instrument dodatkowego oszczędzania długoterminowego, który zapewni dodatkowe dochody na okres po zakończeniu aktywności zawodowej i podniesienie potencjału rozwoju gospodarki. Instrument zaproponowany w projekcie dotyczącym pracowniczych planów kapitałowych (PPK) ma pomóc rozwiązać następujące problemy:

niska stopa oszczędności i luka w poziomie dochodów pomiędzy okresem aktywności zawodowej a okresem emerytalnym;

niska stopa inwestycji;

niski poziom rozwoju lokalnego rynku kapitałowego przy jednoczesnej dużej skali importu inwestycji bezpośrednich i portfelowych z zagranicy.

Odbiór nowego rozwiązania w dużym stopniu będzie zależał od sposobu jego wprowadzania. Jeżeli oszczędzanie w PPK ma być masowe, oszczędzający muszą mieć przeświadczenie, że ich pieniądze są efektywnie inwestowane. Dla pracodawców nowy system oszczędzania nie może być zbyt kosztowny. Perspektywa pracodawców to przede wszystkim podniesienie kosztów zatrudnienia, zarówno tych bezpośrednich związanych z wpłatami, jak i pośrednich związanych z administracyjną obsługą nowego instrumentu. To również kontekst odpowiedzialności za środki osób zatrudnionych oraz potencjalnego sporu pomiędzy pracownikami i pracodawcą w przypadku niesatysfakcjonujących wyników inwestycyjnych. Jednocześnie świadomie prowadzony PPK może stanowić czynnik pozytywnie wyróżniający pracodawcę na rynku pracy.

Przychylniejsze podejście do PPK wymaga budowania zaufania i współpracy poszczególnych grup interesariuszy i organów administracji publicznej, szczególnie poprzez zapewnienie dostępu do rzetelnych informacji. Ważna rola przypadnie instytucjom finansowym, które będą gromadzić i zarządzać środkami pracowników.

Dzień 3 | Pawilon Nowych Idei | godz.: 13:00 - 14:30

Partner:

  • Czy nowe technologie, takie jak sztuczna inteligencja, automatyzacja, wirtualna i rozszerzona rzeczywistość, mogą mieć wpływ na rozwiązywanie problemów społeczno-gospodarczych? Jakie niesie to ze sobą ryzyka?
  • Czy nowe technologie mogą pomóc w usunięciu, czy raczej wzmocnić i potwierdzić istniejące stereotypy i uprzedzenia, powodując jeszcze większą nierówność?
  • W jaki sposób konstruowane są algorytmy pod kątem uprzedzeń i dyskryminacji? Jak rozpoznawać, monitorować i usuwać odchylenia algorytmiczne i kto powinien ponosić za to odpowiedzialność?

Paneliści:

  1. Marcin Bruszewski, co-founder Social Wolves/Zwolnieni z Teorii
  2. Karol Okoński, sekretarz stanu w Ministerstwie Cyfryzacji
  3. Marta Poślad, Head of CEE Public Policy Google
  4. Sylwia Spurek, zastępca Rzecznika Praw Obywatelskich ds. Równego Traktowania
  5. Prowadzenie: Łukasz Mężyk, menadżer 300POLITYKI

    Nie ulega wątpliwości, że nowe (wschodzące) technologie mogą potencjalnie zakłócić nasz sposób życia, pracy i interakcji oraz całkowicie je zmienić. Nowe technologie, takie jak sztuczna inteligencja, automatyzacja, wirtualna i rozszerzona rzeczywistość, mogą mieć ogromny wpływ na rozwiązywanie poważnych problemów społeczno-gospodarczych. Jednocześnie wykorzystanie tych możliwości wiąże się ze znacznym ryzykiem, które należy uwzględnić.

    Jednym z głównych zagadnień związanych z nowymi technologiami jest ich wpływ na społeczną równość oraz potencjalne efekty wdrażania rozwiązań opartych na sztucznej inteligencji. Nadrzędne pytania, które obecnie dominują w debacie, wiążą się z konsekwencjami dla kwestii pojmowania równości, równości płci oraz dla społeczności znajdujących się w niekorzystnej sytuacji lub w mniejszości. Powstaje pytanie, czy nowe technologie mogą pomóc w usunięciu istniejących stereotypów i uprzedzeń, czy raczej je wzmocnić i potwierdzić, powodując jeszcze większą nierówność.

    Zagłębienie się w tę debatę rodzi kilka ważnych pytań na temat tego, jakie zestawy danych i jakie dane wyjściowe są używane, w jaki sposób uczymy i szkolimy pod kątem uprzedzeń i dyskryminacji, w jaki sposób rozpoznajemy, monitorujemy, kontrolujemy, ograniczamy i usuwamy odchylenia algorytmiczne, a ostatecznie, kto ponosi (lub powinien ponosić) za nie odpowiedzialność.

    Na potrzeby tej analizy skoncentrujemy się głównie na implikacjach sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego (ML) oraz uwzględnimy przeważające w debacie pytania na temat sztucznej inteligencji i równości. Z perspektywy równości przyglądamy się, w jaki sposób AI i ML koncentrują się na równości płci, grupach mniejszości i społecznościach znajdujących się w niekorzystnej sytuacji.

Dzień 3 | Baltic Panorama | godz.: 09:00 - 10:30

Partner / Partner merytoryczny:

Partnerzy wydarzenia:     

  • Sukcesja prywatna i sukcesja fundacyjna
  • Jak przygotować firmę rodzinną do przejęcia przez kolejne pokolenia?
  • Jak przygotować się do przejęcia firmy rodzinnej?
  • Polityki i doświadczenia wybranych państw europejskich
  • Problemy z definicją – czym jest firma rodzinna?
  • Rozwiązania w nowej ustawie o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej – kwestie podatkowe, zarząd sukcesyjny

Wprowadzenie: Henryk Orfinger, prezes zarządu Dr Irena Eris

Paneliści:

  1. Katarzyna Gierczak-Grupińska, prezes Fundacji Firmy Rodzinne
  2. Mariusz Haładyj, podsekretarz stanu w Ministerstwie Przedsiębiorczości i Technologii
  3. Tomasz Husak, szef gabinetu komisarz UE ds. rynku wewnętrznego i usług
  4. Adrianna Lewandowska, prezes Instytutu Biznesu Rodzinnego
  5. Luiza Modzelewska, zastępca dyrektora Departamentu Doskonalenia Regulacji Gospodarczych w Ministerstwie Przedsiębiorczości i Technologii
  6. Henryk Orfinger, prezes zarządu Dr Irena Eris
  7. Radosław Ostrowski, Axelo, wspólnik zarządzający, adwokat
  8. Ewa Sobkiewicz, prezes zarządu Inicjatywa Firm Rodzinnych
  9. Roland Szymański, NxG Leader, Family Business Network International
  10. Paweł Tomczykowski, partner zarządzający, Kancelaria Ożóg Tomczykowski

Prowadzenie: Paweł Zielewski, redaktor naczelny, „Forbes” Polska

Firma rodzinna charakteryzuje się tym, że o jej konstrukcji, sposobie działania i budowaniu celów decyduje właściciel, który jest także wizjonerem. W Polsce ponad jedna trzecia firm to właśnie firmy rodzinne. Jednym z największych wyzwań jest dla nich proces przekazywania dzieła życia kolejnemu pokoleniu.

Właściciele firm rodzinnych decydują o kształcie, celach i procedurach w swoich firmach. W przeciwieństwie do korporacji, gdzie zasady funkcjonowania są znane i powtarzalne. Właściciele firm rodzinnych utożsamiają się ze swoim przedsiębiorstwem, podejmując bezpośrednio intensywne wysiłki, aby odnieść biznesowy sukces. Firmy rodzinne tworzą blisko co drugie miejsce pracy w sektorze prywatnym w Unii Europejskiej, a ich udział w PKB Unii szacuje się na 50%. W Polsce firmy rodzinne stanowią ok. 35% wszystkich polskich przedsiębiorstw oraz wytwarzają 10% PKB.

Według raportu Deutsche Banku wyzwania europejskich firm rodzinnych koncentrują się na trzech obszarach – postępującej cyfryzacji, pozyskiwaniu wykwalifikowanej kadry oraz sukcesji. Przekazanie sterów młodszemu pokoleniu to złożony proces, od którego zależy długofalowe powodzenie biznesu. Okazuje się, że sprawne powierzenie kierowania firmą sukcesorowi może być trudniejsze w przypadku krajów Europy Wschodniej, które z przyczyn historycznych nie zbudowały jeszcze tradycji firm rodzinnych. Na tych rynkach większość przedsiębiorstw dopiero przygotowuje się do pierwszej fali sukcesji.

Historia polskich firm rodzinnych jest stosunkowo krótka. – Jesteśmy pierwszym pokoleniem firm rodzinnych. Po zmianach 1989 roku, gdy przystąpiliśmy do budowy naszych firm, nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego, jak będą one funkcjonować za 2 czy 3 dekady. Mam wrażenie, że nikt nie myślał też o sukcesji; ten temat pojawił się znacznie później – komentuje Henryk Orfinger, współwłaściciel oraz prezes zarządu Spółki Dr Irena Eris oraz przewodniczący Rady Firm Rodzinnych Konfederacji Lewiatan. Wśród właścicieli przedsiębiorstw, które rozpoczynały działalność gospodarczą na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, większość zbliża się do wieku podeszłego lub już go osiągnęła. To czas na strategiczne decyzje co do przyszłości ich firm. W perspektywie najbliższych 10-20 lat problem sukcesji firm rodzinnych będzie dotyczył coraz liczniejszej grupy przedsiębiorców.

Z badania przeprowadzonego przez Instytut Biznesu Rodzinnego wynika, że aż 70% właścicieli firm rodzinnych chce przekazać biznes swoim następcom prawnym, jednakże 41,5% z nich nie myślało o tym, jak tego dokonać, a 31% zainteresowało się problematyką sukcesji, ale nie ma dokładnego planu działania. Tylko 9,2% respondentów odpowiedziało, że są dobrze przygotowani na przekazanie biznesu swoim następcom. Zaprzestanie prowadzenia danego przedsiębiorstwa następuje często już w drugim pokoleniu, tj. w pokoleniu dzieci założycieli.

– Jaki jest podstawowy warunek udanej sukcesji? Świadomy, chcący i potrafiący podjąć to wyzwanie sukcesor. Dzisiaj wiemy już, że przygotowania do takich decyzji należy rozpocząć bardzo wcześnie. Kwestie formalno-prawne, które także są bardzo istotne, są jednak uzupełnieniem decyzji podstawowych, personalnych, i nie zastąpią one właściwie przygotowanego sukcesora. Oczywiście są już u nas firmy, których założyciele osiągnęli sukces, a są jeszcze stosunkowo młodzi i przygotowują się do sukcesji we właściwy sposób, ale wciąż jest ich niewiele – wskazuje Orfinger.

Dlatego decyzje o przygotowaniu sukcesora w firmie rodzinnej mogą być bardzo różne – „Spróbuj sił na własnym”, „pracuj ze mną”, „skończ dobrą uczelnię zagraniczną”, „przejdź wszystkie szczeble w firmie od samego dołu”, „popracuj u konkurencji” – to jedne z wielu rekomendacji, które słyszą dzieci założycieli i właścicieli polskich firm. I trudno jest powiedzieć, co jest lepsze. Ważne jest, aby mieć świadomość, że trzeba się przygotować do tego momentu. Trudno dzisiaj w Polsce znaleźć doradców z doświadczeniem w tym zakresie. Jeśli znajdziemy wartego skorzystania z porady, trzeba wciąż pamiętać, że podejmowanie decyzji o sukcesji ma się odbyć w ramach partnerskiej dyskusji między członkami rodziny i ze zdrowym dystansem do zewnętrznego doradztwa – dodaje prezes Orfinger.

Polski ustawodawca zrobił w 2018 roku pierwszy, istotny krok, ułatwiający kontynuację działalności przedsiębiorstwa osoby fizycznej po jej śmierci, w okresie między otwarciem spadku a jego działem. 25 lipca Prezydent RP podpisał ustawę o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej, której celem jest płynna kontynuacja działalności firmy po śmierci właściciela. Załatana została wielka luka, która przez wiele lat stanowiła problem dla przedsiębiorców. Oczywiście, że należy dalej pracować nad ułatwieniami w sukcesji biznesu – komentowało ustawę Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii, które opowiadało się za stworzeniem projektu. W największym uproszczeniu nowe przepisy mają umożliwić działanie jednoosobowych firm po śmierci ich właścicieli. Obecnie wraz z prowadzącym biznes „umierają”: wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej firmowy NIP, zezwolenia i koncesje. Po wejściu w życie ustawy po śmierci właściciela firma będzie mogła zachować pracowników, NIP i ciągłość rozliczeń podatkowych, korzystać z koncesji czy zezwoleń uzyskanych przez przedsiębiorcę, a także zawartych przez niego kontraktów handlowych. Według rządu ustawa jest szczególnie ważna dla firm jednoosobowych, w tym rodzinnych, bo odpowiada na potrzeby ponad 200 tys. przedsiębiorców, którzy mają już ponad 65 lat.

Teraz nadszedł czas na kolejny krok, czyli regulację ułatwiającą sukcesję pozostałych przedsiębiorstw rodzinnych. O tym, jak takie prawodawstwo powinno wyglądać oraz jak przygotować polskie firmy do sukcesji, będziemy dyskutować podczas VIII edycji Europejskiego Forum Nowych Idei w Sopocie. Drugiego dnia Forum, 27 września, odbędzie się panel „NextGen – okrągły stół firm rodzinnych o sukcesji” pod patronatem Rady Firm Rodzinnych Konfederacji Lewiatan z udziałem największych polskich firm – ABC Czepczyński, Adamed, Centrum Wolnocłowe Wschód-Zachód, ENEL-MED, Irena Eris, Nowy Styl, Ochnik oraz Kancelarii Ożóg Tomczykowski. Szczegółowy program dostępny jest na efni.pl.

Dzień 2 | Baltic Panorama | godz.: 17:15 - 18:45

Powitanie gospodarzy

20:00 – 22:30
 

  1. Henryka Bochniarz, wiceprezydent BusinessEurope, prezydent Konfederacji Lewiatan
  2. Pierre Gattaz, prezydent BusinessEurope
  3. Jacek Karnowski, prezydent Sopotu

Wystąpienia gości specjalnych

  • Jaki jest stan demokracji w Unii Europejskiej? - Mairead McGuinness, wiceprzewodnicząca Parlamentu Europejskiego (TBC)
  • Wystąpienie specjalne: „Prosta rozmowa na temat handlu. Pomysły na rozsądną gospodarkę światową” - Dani Rodrik, Harvard University

    Dani Rodrik jest profesorem Fundacji Forda w dziedzinie międzynarodowej ekonomii politycznej na Uniwersytecie Harvarda. Jest autorem wielu publikacji na tematy związane z rozwojem gospodarczym, ekonomią międzynarodową i ekonomią polityczną. Jego obecne badania koncentrują się na ekonomii politycznej liberalnych demokracji i wzroście gospodarczym w krajach rozwijających się.
    Jest laureatem Nagrody im. Alberta O. Hirschmana Rady Nauk Społecznych i Nagrody Leontiefa za poszerzanie granic myśli ekonomicznej. Profesor Rodrik jest obecnie prezydentem elektem Międzynarodowego Stowarzyszenia Gospodarczego (International Economic Association).
    Jego najnowsza książka nosi tytuł „Straight Talk on Trade: Ideas for a Sane World Economy” (2017). Jest także autorem „Economics Rules: The Rights and Wrongs of the Dismal Science” (2015), „The Globalization Paradox: Democracy and the Future of the World Economy” (2011) i „One Economics, Many Recipes: Globalization, Institutions and Economic Growth” (2007).

Dzień 1 | Columbus C+D | godz.: 20:00 - 22:30

Prowadzenie: Dorota Warakomska, dziennikarka, publicystka, prezeska Kongresu Kobiet

  • Najważniejsze globalne megatrendy i ich wpływ na biznes, kulturę i społeczeństwo

Jyrki Katainen, wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej, komisarz UE ds. zatrudnienia, wzrostu, inwestycji i konkurencyjności

  • Europa pracująca: czas na rEUnesans

Luca Jahier, przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

  • Zrównoważony rozwój i polityka niskoemisyjna - wyzwanie czy szansa dla firm?

Jan Dusík, dyrektor UNEP na Europę

Partner instytucjonalny: Fundusze norweskie i EOG 2014-2021

Dzień 2 | Pawilon Nowych Idei | godz.: 12:45 - 13:45

Przemówienie Gościa Honorowego:

Olav Myklebust, Ambasador Norwegii w Polsce

Dzień 2 | Pawilon Nowych Idei | godz.: 20:30 - 22:30

Paneliści

Ceremonia wręczenia nagrody Citi Handlowy dla liderów przedsiębiorczości

Prowadzenie: Andrzej Olechowski, przewodniczący Rady Nadzorczej, Citi Handlowy

Dzień 3 | Pawilon Nowych Idei | godz.: 11:00 - 11:15

Przemówienia gospodarzy

  1. Markus Beyrer, Dyrektor Generalny BusinessEurope
  2. Henryka Bochniarz, Wiceprezydent BusinessEurope, Prezydent Konfederacji Lewiatan
  3. Jerzy Buzek, Przewodniczący Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Parlament Europejski
  4. Jacek Karnowski, Prezydent Sopotu
  5. Paweł Orłowski, wicemarszałek województwa pomorskiego

Przemówienia Gości Specjalnych

  • Rola Europy w nowym porządku międzynarodowym

Pat Cox, były Przewodniczący Parlamentu Europejskiego

  • Rok 2019 okresem przemian w Europie, jaka Unia Europejska w przyszłości?

Elżbieta Bieńkowska, Europejska Komisarz ds. Rynku Wewnętrznego i Usług

Dzień 3 | Columbus A+B | godz.: 17:30 - 18:30

Lewiatan na stulecie, czyli niezwykły dzień w Sopocie

28 września 2018 r.

Skwer Kuracyjny w Sopocie

Zapraszamy na Skwer Kuracyjny, gdzie czekają spotkania z liderami opinii, wspólne budowanie Drzewa Myśli na 100-lecie oraz koncert Igora Herbuta. Okazja jest szczególna, bowiem Konfederacja Lewiatan obchodzi swoje XX-lecie, a sięgamy do tradycji przedwojennego Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Handlu i Finansów, założonego przez Andrzeja Wierzbickiego. Sekwencja jest więc taka:

Lewiatan 1919 – 1998 – 2018

Wspólnie z mieszkańcami Sopotu zbudujemy Drzewo Myśli na 100-lecie. Zgodnie z ideą „niech Twoja myśl zmieni się w liść”, każdy będzie mógł dokończyć zdanie: Myślę, że w moim życiu ważne jest…... Dalej, z pomocą animatorów, zostanie to zapisane i zawiśnie na Drzewie. Będzie to okazja do poznania się i poszukania tego co nas łączy.

Inspiracją może być lektura manifestów Lewiatana - ogłaszanych raz w roku dokumentów, prezentujących wartości i postulaty Lewiatana. Teksty manifestów zostaną rozwieszone wokół Skweru Kuracyjnego.

Wspólnej pracy towarzyszyć będzie pięć otwartych spotkań, w ramach Europejskiego Forum Nowych Idei. Nazywamy jest Zatokami Dialogu i zawsze goszczą wybitne postaci. W tym roku spotkamy się z m.in.: Jerzym Buzkiem, Danutą Hübner, Henryką Bochniarz, Magdaleną Środą, Michałem Bonim, Jackiem Karnowskim, Radosławem Markowskim, Robertem Biedroniem, Andrzejem Olechowskim.

Galę poprowadzi Grażyna Torbicka, polska dziennikarka, prezenterka telewizyjna i konferansjer.

Dzień 3 | Pawilon Nowych Idei | godz.: 20:00 - 23:00

Partner / Partner merytoryczny:
 

Jyrki Katainen, wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej, komisarz UE ds. zatrudnienia, wzrostu, inwestycji i konkurencyjności

Prowadzenie: Wawrzyniec Smoczyński, dyrektor zarządzający, Politka Insight

Dzień 2 | Pawilon Nowych Idei | godz.: 15:15 - 16:30

Lobbing w Unii Europejskiej. Rozmowa z polskimi urzędnikami w Brukseli

członkami UE?

Paneliści:

  1. Andrzej Tomasz Celiński, członek gabinetu komisarz UE ds. rynku wewnętrznego i usług
  2. Kinga Grafa, dyrektor biura Konfederacji Lewiatan w Brukseli
  3. Beata Krawiec, asystentka posła do Parlamentu Europejskiego
  4. Grzegorz Radziejewski, członek gabinetu wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej Jyrkiego Katainena

Prowadzenie: Małgorzata Molęda-Zdziech, dyrektor Biura Promocji Nauki PolSCA

Prawie 70% nowej legislacji dotyczącej przedsiębiorców jest przyjmowana na poziomie unijnym, a nie krajowym. Jednak z analizy danych unijnego rejestru przejrzystości, przeprowadzonej przez portal „Politico”, wynika, że w 2016 roku lobbyści w Brukseli wydali na swoją działalność w sumie 1,7 mld euro, przy czym tylko 5% tej kwoty pochodzi od krajów, które dołączyły do Unii po 2004 roku. Więcej od Polski wydają o wiele mniejsze państwa, takie jak Austria, Dania czy Portugalia. A to z kolei przekłada się na widoczność i skuteczność w Brukseli. Coraz więcej polskich firm zdaje sobie sprawę z owej „przepaści” i zaczyna być bardziej aktywna, ale wciąż pozostajemy daleko w tyle za starymi członkami UE. Podczas dyskusji wspólnie się zastanowimy, jak skutecznie wpływać na unijny proces decyzyjny i jak polskie firmy powinny się przygotować do kolejnego unijnego rozdania po wyborach europejskich w 2019 roku. Korzystając z wieloletnich doświadczeń w unijnych instytucjach, paneliści odpowiedzą na pytania – na jakim etapie włączać się w proces legislacyjny, gdzie i jak warto lobbować, aby argumenty polskich firm były słyszane i uwzględniane.

Dzień 2 | Baltic Panorama | godz.: 09:45 - 10:30

Prowadzenie: Nino Dżikija, redaktor naczelna redakcji gospodarczej Wirtualnej Polski

11.00 – 11.25

O czym świadczy obecna dyskusja i przebieg negocjacji nad wieloletnimi ramami finansowymi UE?

  • Jan Olbrycht, europoseł

11.25 – 11.20

Długowieczność i roboty w pracy. Czego musimy się nauczyć, aby przetrwać?

  • Jowita Michalska, prezes Fundacji Digital University

12.00 – 12.30

Inteligentne miasta przyszłości, zrównoważony rozwój a rynek reklamy

Partnerzy: Synergic

Partner instytucjonalny: Fundusze norweskie i EOG 2014-2021

Paneliści:

  1. Piotr Gajek, prezes zarządu w Synergic
  2. Paulina Wilk, autorka, dziennikarka
Dzień 3 | Baltic Panorama | godz.: 11:00 - 12:30

13.00 – 13.20

 

Nowy globalny ład handlowy – perspektywa gospodarek wschodzących

Kelvin Tay, dyrektor zarządzający ds. inwestycji regionalnych, UBS Singapur

Prowadzenie: Mikołaj Trunin, zastępca dyrektora Agencji Rozwoju Pomorza

Partnerzy: Agencja Rozwoju Pomorza, Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego
 

13.20 – 13.40

Dom, biuro, samochód – jak pojazdy przyszłości staną się równorzędnym środowiskiem życia?

Andreas Mueller, dyrektor ds. komunikacji i technologii sieciowej w Bosch Corporate Research oraz prezes 5G Alliance for Connected Industries and Automation (5G-ACIA)

Prowadzenie: Paweł Wideł, prezes zarządu Związku Pracodawców Motoryzacji i Artykułów Przemysłowych

Partner: Związek Pracodawców Motoryzacji i Artykułów Przemysłowych

 

13.40 – 14.10

Rola seniorów i wyzwania związane ze starzeniem się populacji

Partner instytucjonalny: Fundusze norweskie i EOG 2014-2021

Charles Bark, przedsiębiorca, współzałożyciel Hinounou Intelligent Robot

 

14.10 – 14.30

Jednorożec i Smok: Jak wejść na chiński rynek wzrostu?

Ji Bo, główny przedstawiciel i zastępca dziekana, Cheung Kong Graduate School of Business

Dzień 3 | Columbus A+B | godz.: 13:00 - 14:30

Partner:

Przedpremierowy pokaz filmu Ewy Ewart pt. „Klątwa Obfitości”

EKWADOR BLURB

W 2017 r. Ekwador, bogaty w ropę kraj w Ameryce Południowej, wyszedł ze śmiałą inicjatywą, aby pozostawić w ziemi część zasobów ropy naftowej, jakie znajdują się w Amazonii, w zamian za finansową rekompensatę ze strony międzynarodowej społeczności. To był rewolucyjny pomysł na uratowanie jednego z najważniejszych ekosystemów na Ziemi i ochronę życia dwóch rdzennych plemion żyjących tam w dobrowolnej izolacji. Propozycja dotyczyła Narodowego Parku Yasuni. To jeden z najbardziej bioróżnorodnych obszarów na świecie, na terenie którego znajduje się też jedna trzecia zasobów ropy naftowej Ekwadoru. Jednak ten radykalny plan walki ze zmianami klimatu pojawił się za wcześnie i napotkał na wiele przeszkód. Pod koniec 2017 r. rząd Ekwadoru rozpoczął nowy etap wierceń ropy naftowej na najbardziej wrażliwym obszarze Narodowego Parku Yasuni, co wywołało falę protestów. Film dokumentalny "Klątwa obfitości" po raz pierwszy odsłania kulisy i dramat nieudanej Inicjatywy Yasuni, z jej daleko idącymi globalnymi i regionalnymi konsekwencjami. Film ujawnia walkę Ekwadoru o pogodzenie ekologicznych ambicji z trudnymi realiami gospodarczymi oraz znaczącymi interesami naftowymi. To dylemat, z jakim dziś zmaga się cały świat. Dramat Narodowego Parku Yasuni, jak w soczewce, skupia najbardziej palące problemy ekologiczne naszej planety. W samym sercu lasu deszczowego Ekwadoru toczy się konieczna globalna debata na temat postępu, zrównoważonego rozwoju gospodarczego i zmian klimatycznych. Stawką jest nasze przetrwanie.
Film stawia dwa kluczowe pytania, które dziś stały się jeszcze bardziej aktualne niż kiedykolwiek wcześniej.
Czy powinniśmy zostawić ropę naftową w ziemi?
I czym ryzykujemy, zważywszy na ekologiczne konsekwencje kontynuowania wydobycia ropy naftowej, jeżeli odrzucimy radykalną zmianę naszego podejścia do jej eksploatacji na całym świecie?

Dzień 1 | Marco Polo | godz.: 16:00 - 17:15

Paneliści

Prezentacja Raportu i dyskusja nt. scenariuszy dla regionu

Partner:

Paneliści:

  1. Joerg Forbrig, ekspert German Marshall Fund of the U.S.
  2. Wojciech Przybylski, redaktor naczelny Visegrad Insight, prezes Fundacji ResPublica

    Moderator: Marcin Bużański, Przewodniczący - Globalny Lider.PL, Senior Advisor - Warsaw Security Forum

Dzień 1 | Columbus C+D | godz.: 17:30 - 19:00

Jak prowadzić dialog społeczny?

Robocze śniadanie z udziałem partnerów społecznych

Dzień 2 | Winoteka/Polskie Smaki | godz.: 08:00 - 09:00

Dyskusji i Prezentacja Raportu

Partner:

  • Czy Cele Zrównoważonego Rozwoju wskazują nowy wymiar odpowiedzialności biznesu wykraczający poza dotychczasowe rozumienie CSR?
  • Czy nowe modele biznesowe (circular economy, gospodarka współdzielenia, wykorzystanie metadanych, AI) zapewnią zrównoważony rozwój i lepsze życie dla wszystkich?
  • Rola biznesu w realizacji krajowych zobowiązań sygnatariuszy Agendy 2030. Jak mierzyć wkład biznesu?
  • Wyzwania Polski a wyzwania globalne - wkład Polski w realizację Agendy 2030

Paneliści:

  1. Dominika Bettman, prezes Forum Odpowiedzialnego Buznesu
  2. Renata Bielak, dyrektor Departamentu Opracowań Statystycznych, Główny Urząd Statystyczny
  3. Lech Pilawski, doradca Prezydent Konfederacji Lewiatan
  4. Katarzyna Dulko-Gaszyna, Dyrektor ds. Zrównoważonego Rozwoju, IKEA Retail
  5. Brendan Burns, Grupa Pracodawcow Europejskiego Komitetu Ekonimiczno-Społecznego

Prowadzenie: Magdalena Krukowska, Forbes

Czy możliwe jest oparcie funkcjonowania światowej ekonomii na zasadach zrównoważonego rozwoju? Zmniejszenie nierówności i powstrzymanie zmian klimatycznych przy jednoczesnym wzroście gospodarczym?

Receptą na te pytania ma być Agenda 2030 z Celami Zrównoważonego Rozwoju pokazującymi 17 obszarów, w których konieczne jest realizowanie konkretnych zadań dotyczących m.in. ubóstwa, żywności, gospodarki, różnorodności czy ochrony środowiska. Do realizacji Agendy zobowiązały się rządy krajów członkowskich ONZ, ale jest oczywiste, że każdy w miarę swoich możliwości powinien je wspierać. Dotyczy to również sektora prywatnego.

Tymczasem zmiany we współczesnej gospodarce sprawiają, że biznes musi szukać nowych dróg aby być społecznie odpowiedzialnym. Począwszy od włączania prezesów w debatę o odpowiedzialnym przywództwie, poprzez szukanie niż rynkowych w innowacjach, wpływanie na innych przez odpowiedzialne inwestowanie, aż po oddziaływanie na konsumenta przez przetwarzanie pozyskiwanych od niego danych. Jak być odpowiedzialną firmą w XXI wieku i jak to połączyć z realizacją globalnych wyzwań?

Na ile te wyzwania dotyczą Polski? Czy dotkną nas zmiany klimatu, brak siły roboczej, a może jej nadmiar związany z komputeryzacją? W jaki sposób możemy mierzyć oddziaływanie biznesu na realizację Celów zrównoważonego rozwoju?

Zapraszamy na debatę o odpowiedzialności firm w nowej, globalnej gospodarce i ich wpływie na realizację Celów zrównoważonego rozwoju. Podczas spotkania zostanie po raz pierwszy zaprezentowana publikacja Forum Odpowiedzialnego Biznesu: 17 wyzwań dla Polski – 17 odpowiedzi. Co firmy w Polsce mogą zrobić dla realizacji Celów zrównoważonego rozwoju? Publikacja prezentuje wypowiedzi 17 ekspertów o największych wyzwaniach dla polskich firm powiązanych z realizacją Celów zrównoważonego rozwoju oraz dobre praktyki przedsiębiorstw odpowiadających wyzwania Agendy 2030.

Dzień 3 | Marco Polo | godz.: 09:00 - 10:30
  • Ewa Ewart odkrywa. Spotkanie z dziennikarką i reżyserką filmów dokumentalnych. Prowadzenie: Beata Stelmach
  • Czy rozumiemy Amerykę? Rozmowa o sytuacji w USA z udziałem Andrzeja Lubowskiego i Doroty Warakomskiej
  • Warto żyć! Rozmawiają Lejb Fogelman i Magdalena Środa
Dzień 1 | Winoteka/Polskie Smaki | godz.: 23:00 - 23:59

Rozmowa o demokracji z Wojciechem Sadurskim i Radosławem Markowskim

Kora. Wspomnienie. Spotkanie z udziałem Katarzyny Litwin, Mateusza Jackowskiego, Grażyny Torbickiej, Magdaleny Środy i Henryki Bochniarz

Czy Koalicja Obywatelska jest potrzebna Polsce? Dyskusja z udziałem Katarzyny Lubnauer, Barbary Nowackiej i Grzegorza Schetyny. Prowadzenie: Konrad Piasecki, dziennikarz TVN

Dzień 2 | Winoteka/Polskie Smaki | godz.: 23:00 - 23:45

Czwartek, 27 września

14.00-15.00
Miasto otwarte, zapobieganie wykluczeniom. Spotkanie z Spotkanie z Jackiem Karnowskim, prezydentem Sopotu i Michałem Bonim, europosłem. Prowadzenie: Mikołaj Chrzan, redaktor naczelny Gazety Wyborczej Trójmiasto


16.00-17.00
Czy demokracje umierają? Rozmowa z udziałem Wojciecha Sadurskiego, profesora filozofii prawa Uniwersytetu Sydnejskiego i profesora Centrum Europejskiego Uniwersytetu Warszawskiego i Radosława Markowskiego, dyrektorem Centrum Studiów nad Demokracją w SWPS.


17.00-18.00
Polska w Europie. Euro w portfelu. Spotkanie z Dariuszem Rosatim, posłem do Parlamentu Europejskiego. Prowadzenie: Mikołaj Kunica, dyrektor zarządzający i redaktor naczelny obszaru biznes i finanse, Wirtualna Polska


18.00-19.00
Nigdy nie jesteśmy bezradni. Spotkanie z Henrykiem Wujcem. Prowadzenie: Konrad Piasecki, dziennikarz, TVN24

 

Dzień 2 | Muszla koncertowa na Skwerze Kuracyjnym | godz.: 14:00 - 19:00

Rozmowy wokół Manifestów Programowych Konfederacji Lewiatan

Klimat. Spotkanie z Jerzym Buzkiem. Prowadzenie: Karolina Zbytniewska, redaktor naczelna EurActiv.pl
12.00-13.00

Równość. Rozmowa z udziałem Małgorzaty Fuszary i Doroty Warakomskiej. Prowadzenie: Aleksandra Klich, redaktor naczelna Wysokich Obcasów, zastępczyni redaktora naczelnego Gazety Wyborczej
13.00-14.00

Edukacja i praca. Spotkanie z Magdaleną Środą. Prowadzenie: Dorota Warakomska
14.00-15.00

Przedsiębiorczość i gospodarka. Rozmowa z Andrzejem Olechowskim i Henryką Bochniarz. Prowadzenie: Konrad Piasecki, dziennikarz, TVN24 (TBC)
15.00-16.00

Dialog. Rozmowa z udziałem Doroty Gardia, Jacka Męciny. Prowadzenie: Maciej Głogowski, TOK FM
16.00-17.00

Dzień 3 | Muszla koncertowa na Skwerze Kuracyjnym | godz.: 12:00 - 17:00

Prezentacja raportu „Badamy geny”. Julia Patorska, lider zespołu ds. analiz ekonomicznych w Deloitte Polska, i Anna Wójcicka, Warsaw Genomics

10:30 – 11:00

Dzień 2 | Foyer | godz.: 10:30 - 11:00

„Klątwa obfitości”. Rozmowa o filmie z autorką i producentką Ewą Ewart. Prowadzenie: Kamil Wyszkowski, dyrektor generalny Global Compact w Polsce

14:00 – 14:30

Dzień 2 | Foyer | godz.: 14:00 - 14:30

„Nigdy nie jesteśmy bezradni”. Rozmowa z Henrykiem Wujcem o książce „Rozmowy o odpowiedzialności”. Prowadzenie: Małgorzata Bonikowska, prezes THINKTANK i Centrum Stosunków Międzynarodowych

14:30 – 15:00

Dzień 2 | Foyer | godz.: 14:30 - 15:00

„Co się stanie z Ameryką?”. Spotkanie z autorką książki, Dorotą Warakomską, dziennikarką, publicystką, prezeską Kongresu Kobiet. Prowadzenie: Małgorzata Bonikowska, prezes THINKTANK i Centrum Stosunków Międzynarodowych

16:45 – 17:15

Dzień 2 | Foyer | godz.: 16:45 - 17:15

„Jak umierają demokracje?”. Rozmowa o książce „How Democracies Die” z udziałem Wojciecha Sadurskiego, profesor filozofii prawa Uniwersytetu Sydnejskiego i profesor Centrum Europejskiego Uniwersytetu Warszawskiego oraz Tomasza Kamińskiego, adiunkta na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytetu Łódzkiego i redaktora polskiego wydania książki

10:30 – 11:00

Dzień 3 | Foyer | godz.: 10:30 - 11:00

„Demokratyczny audyt Polski”. Rozmowa nt. książki z Radosławem Markowskim, dyrektorem Centrum Studiów nad Demokracją w SWPS i Lechem Pilawskim, doradcą Prezydent Konfederacji Lewiatan.

12.30-13.00

Dzień 3 | Foyer | godz.: 12:30 - 13:00

„Czy Chiny zbawią świat?”. Spotkanie z autorem książki, Grzegorzem Witoldem Kołodko, profesorem, dyrektorem Centrum Badawczego Transformacji, Integracji i Globalizacji TIGER w Akademii Leona Koźmińskiego. Prowadzenie: Karolina Zbytniewska, redaktor naczelna EurActive.pl

14.30-15.00

Dzień 3 | Foyer | godz.: 14:30 - 15:00

„Zrozumieć Europę Środkową”. Rozmowa z redaktorem naczelnym książki „Understanding Central Europe” Wojciechem Przybylskim, prezesem Fundacji ResPublica

15.00-15.30

Dzień 3 | Foyer | godz.: 15:00 - 15:30

Przedsiębiorca odczarowany. Kim są polscy przedsiębiorcy? Prezentacja Raportu Polskiej Rady Biznesu. Spotkanie z Januszem Jankowiakiem, głównym ekonomistą Polskiej Rady Biznesu i Adamem Czerniakiem, głównym ekonomistą Polityka Insight.

17:00 – 17:30

Dzień 3 | Foyer | godz.: 17:00 - 17:30

Lewiatan na stulecie, czyli niezwykły dzień w Sopocie

28 września 2018 r.

Skwer Kuracyjny w Sopocie

Zapraszamy na Skwer Kuracyjny, gdzie czekają spotkania z liderami opinii, wspólne budowanie Drzewa Myśli na 100-lecie oraz koncert Igora Herbuta. Okazja jest szczególna, bowiem Konfederacja Lewiatan obchodzi swoje XX-lecie, a sięgamy do tradycji przedwojennego Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Handlu i Finansów, założonego przez Andrzeja Wierzbickiego. 

Dzień 3 | Skwer Kuracyjny | godz.: 20:00 - 20:30

W obliczu wielkich zmian: Europa w poszukiwaniu swojego miejsca

Debata nt. przyszłości Unii Europejskiej z udziałem byłych premierów

Ostatnia dekada przyniosła poważne zmiany społeczne i gospodarcze. Światowy porządek, który znaliśmy i byliśmy przyzwyczajeni, wkrótce zniknie. To normalne, że jesteśmy przywiązani do znanego nam świata wartości, ale nie możemy odrzucić lub zaniedbać zmiany. Musimy przyjąć tę nową rzeczywistość i przekształcić ją na naszą korzyść.

• Czy nowy porządek będzie oparty na wartościach i ideałach, czy głównie na zainteresowaniach i postrzeganiu popularnych nastrojów?

• Czy projekt europejski musi się zasadniczo zmienić?

• Co będzie raison d'être integracji europejskiej?

• Czy UE nadal będzie inspiracją dla jej obywateli, dla innych Europejczyków i narodów w naszym sąsiedztwie i poza nim?

Pytania wprowadzające: Magdalena Środa, profesor w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego

Paneliści:

  1. Jyrki Katainen, były premier Finlandii, wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej, komisarz UE ds. zatrudnienia, wzrostu, inwestycji i konkurencyjności
  2. Ivanna Klympush-Tsintsadze, wicepremier Ukrainy
  3. Enrico Letta, były premier Włoch
  4. Herman Van Rompuy, były premier Belgii, były przewodniczący Rady Europejskiej

Prowadzenie: Jerzy Buzek, były premier Polski, przewodniczący Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Parlament Europejski

  • Co przeważy – wizja Europy wielu prędkości czy kurs, który wytyczyła obecna Komisja Europejska, czyli próba utrzymania jedności Unii? Przykładem tego kierunku jest postawa 27 państw członkowskich wobec negocjacji brexitu.
  • Czy kolejna Komisja Europejska będzie kontynuować prace w ramach obszarów, które Komisja Junckera uznała za priorytetowe? Czy pojawią się również nowe priorytety, a jeśli tak, to jakie?
  • Czy gdyby nie rozszerzenia w latach 2004, 2007 oraz 2013, to Unia byłaby dziś bardziej zintegrowana i silniejsza? Jak jednak wyglądałaby wówczas Europa jako całość?
  • Czy możliwe jest dalsze integrowanie Wspólnoty bez ingerowania np. w politykę podatkową czy społeczną państw członkowskich? Czy państwa są w stanie wznieść się ponad partykularyzm narodowych interesów i dążyć do ściślejszej integracji? Czy głęboka integracja musi być ponadnarodowa?
  • Czy sposobem na budowanie „naszej” Unii może być umiejscowienie jej w kontekście globalnym, jako liczącego się gracza, realnie wpływającego na rzeczywistość, tak aby wizja miejsca i roli Europy w świecie dominowała w myśleniu Europejczyków?

Deklaracja z Bratysławy, z września 2016 roku, to manifest jedności 27 członków Wspólnoty, będący bezpośrednią reakcją na brexit. Manifest mówi o możliwości skutecznego zmierzenia się z problemami, takimi jak terroryzm, brak kontroli nad migracją czy brak bezpieczeństwa ekonomiczno-socjalnego tylko dzięki współpracy w ramach UE, kroczenia „ramię w ramię”. Podobny wydźwięk ma deklaracja rzymska, przyjęta w marcu 2017 roku, w 60. rocznicę traktatów rzymskich: „Jedność europejska zaczęła się jako marzenie nielicznych, a stała się nadzieją wielu. Potem Europa znów stała się jednością. Dzisiaj jesteśmy zjednoczeni i silniejsi: setki milionów ludzi w całej Europie czerpie korzyści z życia w rozszerzonej Unii, która przezwyciężyła dawne podziały”. Potwierdzeniem roli państw członkowskich w unijnej układance jest Agenda Liderów, przedstawiona przez przewodniczącego Tuska w październiku 2017 roku, zakładająca wiodącą rolę Rady Europejskiej w kształtowaniu dyskusji o przyszłości Unii oraz zagwarantowanie miejsca przy stole dla wszystkich członków Unii. Na początku 2018 roku przewodniczący Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker mówił w podobnym duchu, zapewniając o solidarności unijnych instytucji oraz wspólnocie państw członkowskich, czyli o dwóch kluczowych elementach, bez których poważne myślenie o przyszłości UE nie ma racji bytu: „Aby odnieść sukces w Europie, musimy położyć kres tej sztucznej opozycji między Unią a jej państwami członkowskimi. Naszą Unię można zbudować tylko wraz z państwami członkowskimi, a nigdy przeciwko nim”.

Jaka ma być „nasza Unia”? Biała Księga, opublikowana przez KE w marcu 2017 roku, była de facto zaproszeniem Europejczyków do wspólnego namysłu nad przyszłością UE. Komisja zaproponowała pięć scenariuszy: 1 – kontynuacja, 2 – tylko jednolity rynek, 3 – ci, którzy chcą więcej, robią więcej, 4 – robimy mniej, ale efektywniej oraz 5 – robimy wspólnie znacznie więcej. Wnioski z konsultacji przewodniczący KE przedstawił w Orędziu o Stanie Unii (State of the European Union), wygłoszonym we wrześniu 2017 roku. Juncker zaproponował wówczas szósty scenariusz, czyli głębszą integrację, która miałaby polegać m.in. na wejściu wszystkich państw członkowskich (z wyłączeniem Danii) do strefy euro i unii bankowej, powołaniu unijnego ministra gospodarki i finansów oraz powierzeniu Parlamentowi Europejskiemu także roli parlamentu strefy euro, bez tworzenia równoległych struktur, o co postuluje prezydent Macron. Zgodnie z tym scenariuszem spoiwem pogłębionej integracji muszą być europejskie wartości, takie jak wolność, o którą trzeba stale zabiegać, równość wszystkich obywateli, bez względu na kraj pochodzenia, i poszanowanie prawa w państwach członkowskich. Scenariusz szósty zapowiada wzmocnienie przywództwa w UE poprzez połączenie funkcji przewodniczącego Komisji i Rady Europejskiej. Jest on przede wszystkim apelem o pogłębioną integrację, przy zachowaniu jedności Unii, czyli odrzuceniem wizji „Europy wielu prędkości”, którą promuje prezydent Francji.

Co do konkretnych dokonań Komisji Junckera, to udało się osiągnąć postęp w wielu obszarach, które w 2014 roku uznano za priorytetowe. Do obszarów tych należą m.in: miejsca pracy, wzrost gospodarczy i inwestycje, jednolity rynek cyfrowy, unia energetyczna oraz przeciwdziałanie zmianom klimatu. Poparcie dla Wspólnoty deklaruje prawie 70% Europejczyków, a realne dokonania, np. w dziedzinie wspólnej polityki obronnej, mogą napawać optymizmem. Jednocześnie wciąż wiele pozostaje do zrobienia w zakresie: rynku wewnętrznego (zwłaszcza rynku usług, ale także umiejętności), unii gospodarczej i walutowej, sprawiedliwości i praw podstawowych, imigracji, pozycji Unii na arenie międzynarodowej, demokratyzacji. Umowa o wolnym handlu UE-USA jest obecnie, choć nie z winy Europy, marzeniem przyszłości.

Prezydent Macron mówi o renesansie Europy i konieczności parlamentaryzacji europejskiego systemu. W ramach wystąpień w Atenach i na Sorbonie we wrześniu 2017 roku najczęściej padały słowa o europejskiej suwerenności i demokracji, a podczas wizyt w Madrycie i Lizbonie Marcon promował wizję integracji w ramach trzech koncentrycznych kręgów, których serce miałyby stanowić najbardziej zintegrowane państwa strefy euro. Jednak próżno szukać sojuszników dla jego wizji Europy. Nie staną się nim Włochy, rządzone przez partie eurosceptyczne, ani Niemcy, trawione wewnętrznymi sporami. Na razie udało się prezydentowi Francji przekonać kanclerz Merkel do utworzenia odrębnego budżetu dla strefy euro, który obowiązywałby od 2021 roku, jednak Niemcy pod rządami Angeli Merkel nigdy nie chciały głębszych podziałów w ramach Unii.

 

Dzień 2 | Pawilon Nowych Idei | godz.: 11:00 - 12:30

Partner merytoryczny:

Post-brexitowy budżet i przyszłość funduszy strukturalnych.

  • Jak będą ukształtowane kolejne wieloletnie ramy finansowe EU?
  • Co dalej z polityką spójności?
  • Czy polskie firmy są gotowe na sytuację, w której nie będzie już dostępnych dotacji unijnych?
  • Nowe źródła i modele finansowania inwestycji
  • Sektor finansowy w kontekście brexitu
  • Brexit, a łańcuchy logistyczne/dostaw i cykl życia produktów w różnych branżach (motoryzacyjnej, finansowej, spożywczej)
  • Jak będzie wyglądała nowa umowa o wolnym handlu z Wielką Brytanią?
  • Kwestie dotyczące obywateli (świadczenia i ubezpieczenia społeczne itp.) i przepływu osób

Paneliści:

  1. Danuta Hübner, profesor dr hab., przewodnicząca Komisji Spraw Konstytucyjnych w Parlamencie Europejskim
  2. Stefaan De Rynck, doradca Michela Barniera, Komisja Europejska
  3. Sean McGuire, dyrektor biura Konfederacji Przemysłu Brytyjskiego (CBI) w Brukseli
  4. Michał Mrożek, prezes zarządu HSBC Bank Polska S.A.
  5. Luisa Santos, dyrektor ds. międzynarodowych, BusinessEurope
  6. Fabian Zuleeg, dyrektor generalny i główny ekonomista European Policy Centre, EPC

Prowadzenie: Paul Taylor, Politico

Decyzja Wielkiej Brytanii z czerwca 2016 roku o opuszczeniu Unii Europejskiej wywołała okres niepewności i sytuacja ta dotychczas nie została rozwiązana. Proces osiągnął aktualnie krytyczny punkt decyzyjny. Aby w marcu mogło dojść do ustrukturyzowanego brexitu, po którym miałby nastąpić okres przejściowy do końca 2020 roku, należy zawrzeć porozumienie o wyjściu Wielkiej Brytanii z UE. W porozumieniu powinny zostać uwzględnione prawa obywateli UE w Wielkiej Brytanii i zobowiązania finansowe Wielkiej Brytanii, a także określone zabezpieczenie granicy Irlandii Północnej. Jeśli nie dojdzie do porozumienia, to po 29 marca 2019 roku brexit zapędzi się w pułapkę „no deal”, tworząc poważne bariery logistyczne i prawne w przepływie towarów, usług, kapitału i osób. Podczas gdy grupa UE-27 wykazała się niezwykłą jednością, w brytyjskiej polityce wewnętrznej widoczne są zawirowania. Poważna dyskusja na temat długoterminowych stosunków między Wielką Brytanią a UE, zarówno pod względem gospodarczym, jak i w kluczowych obszarach, takich jak bezpieczeństwo, zaczyna się dopiero teraz.

Dyskusja panelowa ma na celu:

podsumowanie, w jakim miejscu procesu brexitu jesteśmy, z wyznaczeniem czerwonych linii dla obu stron w negocjacjach, oraz określenie, co to oznacza dla krótko- i długoterminowych relacji między UE a Wielką Brytanią;

wypracowanie krótko- i długoterminowego scenariusza wyników negocjacji, określającego polityczne i gospodarcze koszty i korzyści dla różnych uczestników negocjacji.

Dzień 3 | Baltic Panorama | godz.: 13:00 - 14:30

Debata na temat najważniejszych wyzwań stojących przed Unią Europejską

Partner merytoryczny:

  • Jak wytłumaczyć politykę europejską obywatelom Unii?
  • Czy państwom członkowskim uda się osiągnąć kompromis migracyjny?
  • Co spór wokół pakietu mobilności mówi o podziałach we wspólnocie?
  • Jak będą wyglądać nowe wieloletnie ramy finansowe?
  • Czy wiązanie przestrzegania praworządności z unijnymi funduszami nasili eurosceptycyzm?
     

Paneliści:

  1. Werner Almhofer, ambasador Austrii w Polsce
  2. Pierre Lévy, ambasador Republiki Francji w Polsce
  3. Ole Egberg Mikkelsen, ambasador Danii W Polsce
  4. Olav Myklebust, ambasador Królestwa Norwegii w Polsce
  5. Rolf Nikel, ambasador Republiki Federalnej Niemiec w Polsce
  6. Juha Ottman, ambasador Finlandii w Polsce
  7. Marek Prawda, dyrektor Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce
  8. Jason Rheinberg, zastępca szefa misji w Ambasadzie Brytyjskiej w Warszawie

Prowadzenie: Anna Radwan, Prezes In.Europa

Nadchodzący rok będzie niezwykle istotny dla przyszłości Unii Europejskiej, a wydarzenia najbliższych dwunastu miesięcy mogą też na nowo zdefiniować pozycję Polski we Wspólnocie. Europejczycy wybiorą swoich przedstawicieli w Parlamencie Europejskim, w Brukseli rozstrzygnie się przyszłość kluczowych dla naszego regionu i całej Unii inicjatyw legislacyjnych, na dobre rozpoczną się negocjacje nowego unijnego budżetu, poznamy też najpewniej rozstrzygnięcie sporu o praworządność między Unią i polskim rządem.

Wybory do PE odbędą się w ostatni weekend maja. O ile utrzymanie większości w izbie przez siły proeuropejskie jest w tym głosowaniu niezagrożone, to wybory będą miały ogromne znaczenie wizerunkowe. W ostatnim głosowaniu we wszystkich 28 państwach członkowskich do urn poszło 42% uprawnionych, a w Polsce frekwencja wyglądała jeszcze gorzej, bowiem swój głos oddało niecałe 24% obywateli. Przed majowymi wyborami unijne instytucje staną przed trudnym zadaniem aktywizacji wyborców na kontynencie. Przygotowanie kampanii zachęcających do głosowania będzie wymagało pomysłu, jak dotrzeć do osób niezainteresowanych i nierozumiejących polityki na szczeblu unijnym. W tym celu instytucje w Brukseli muszą nawiązać współpracę z lokalnymi organami państw członkowskich, tak by proeuropejski głos dominował w debacie publicznej. Ogromnym wyzwaniem będzie dokonanie tego na forach internetowych, w szczególności w mediach społecznościowych. W wielu krajach członkowskich, w tym w Polsce, media te zdominowane są przez wpisy antyunijne, co przekłada się na nasilenie nastrojów eurosceptycznych wśród odbiorców tych treści.

Ważą się też losy ważnych ze względów politycznych zmian w prawie unijnym. Przez najbliższy rok szefowie państw i rządów krajów członkowskich muszą wypracować kompromis w kwestii reformy systemu relokacji migrantów. Porozumienie mogą zablokować grupy państw o skrajnych interesach. Z jednej strony Grupa Wyszehradzka sprzeciwi się pomysłom narzucającym kwoty migracyjne. Z drugiej strony kraje na froncie kryzysu migracyjnego będą oczekiwać od innych członków Unii okazania jak największej solidarności. Z perspektywy Europy Środkowej niezwykle istotne będzie też rozstrzygnięcie dotyczące pakietu mobilności. By kierowcy zaczęli podlegać dyrektywie o pracownikach delegowanych, instytucje unijne musiałyby do końca kadencji PE dojść do porozumienia w sprawie pakietu. Wdrożenie zmian uderzyłoby w polskich przewoźników i doprowadziłoby do oligopolizacji sektora. Pod względem politycznym – spór ten jest kolejną odsłoną konfliktu między starymi i bogatszymi krajami członkowskimi a tzw. nową Unią.

W trakcie najbliższego roku Rada Unii będzie regularnie debatować nad szczegółami nowych tzw. wieloletnich ram finansowych, czyli unijnego budżetu na lata 2021-2027. Wiadomo, że uszczupleniu ulegną fundusze przeznaczone na politykę spójności i politykę rolną – unijne instrumenty, z których obficie korzystały kraje Europy Środkowej. Pieniądze te w większości będą przekierowane do państw zmagających się z kryzysem migracyjnym. Z kolei proponowane przez KE rozporządzenie, wiążące wypłacanie funduszy z przestrzeganiem praworządności przez kraje-beneficjentów, grozi całkowitym lub częściowym odebraniem unijnych pieniędzy Polsce, Węgrom, a także innym krajom regionu łamiącym unijne traktaty. Mechanizm ten mógłby się stać skuteczniejszą metodą wywierania presji na rządy przez Brukselę niż procedura sankcyjna. Z drugiej strony, może też nasilić postawy eurosceptyczne wśród obywateli państw, którym Wspólnota zawieszałaby środki.

Powyższe wyzwania dotyczą osób zaangażowanych w unijną politykę na każdym szczeblu – od komisarzy i europosłów, przez wyborców, po lokalnych urzędników. Koncentracja państw członkowskich na własnych interesach narodowych i brak gotowości do kompromisów może doprowadzić do zachwiania Unii u podstaw i nasilenia podziałów wewnątrz Wspólnoty.

 

Dzień 1 | Baltic Panorama | godz.: 17:30 - 19:00

Debata ekonomistów

Partner:


Paneliści:

  1. Wojciech Kostrzewa, Polska Rada Biznesu, Rada Dyrektorów Stadler Rail, prezes ITI Advisors
  2. Thomas Mayer, główny ekonomista Deutsche Bank 2010-2012
  3. Carlos E. Piñerúa, przedstawiciel Banku Światowego na Polskę i kraje bałtyckie
  4. Dariusz Rosati, poseł do Parlamentu Europejskiego

Prowadzenie: Janusz Jankowiak, główny ekonomista Polskiej Rady Biznesu

Do czasu wystąpienia ostatnich kryzysów w gospodarce światowej projekt strefy euro był wciąż niekompletny. W następstwie załamania rynków światowych i gospodarki realnej w Europie projekt euro był najpierw poddawany intensywnym dyskusjom, a następnie częściowo ulepszany. Oczywiście ciągle jeszcze daleko nam do jego naprawienia.

Czy na przestrzeni ostatnich kilku lat widzą Państwo jakieś istotne zmiany w projekcie strefy euro, które sprawiły, że stał się on lepiej dopasowany pod względem gospodarczym i politycznym? Co się udało zrobić? Czego jeszcze brakuje?

Mamy do czynienia z grupą postkomunistycznych nowych państw w UE, które już przystąpiły do strefy euro, a także z krajami wciąż pozostającymi poza strefą euro, jednak żaden z krajów nie podjął ostatecznej decyzji o nieprzystąpieniu do strefy euro w przyszłości. Zarówno nowi członkowie strefy euro, jak i kraje poza strefą radzą sobie aktualnie dość dobrze.

Czy członkostwo we wspólnej strefie walutowej jest istotne dla krajów Europy Środkowo-Wschodniej? Czy kraje takie jak Polska są gotowe do przystąpienia do strefy euro? Jak postrzegają Państwo analizy kosztów i korzyści wejścia do strefy euro w przypadku takim jak nasz?

Skupmy się przez chwilę na przyszłości. Wygląda na to, że strefa euro przetrwa, ale nie jest jasne, czy któryś kraj lub kraje jej nie opuszczą czy też ile nowych państw do niej przystąpi.

Jak postrzegają Państwo projekt strefy euro w kolejnej dekadzie – czy powinna to być jedna prędkość, wiele prędkości, federacja polityczna czy konfederacja? Pozwólmy naszej wyobraźni działać.

Dzień 2 | Pawilon Nowych Idei | godz.: 09:00 - 10:30

Partner:

Paneliści:

 

  1. Charles Bark, przedsiębiorca, współzałożyciel Hinounou Intelligent Robot
  2. Ji Bo, główny przedstawiciel i zastępca dziekana, Cheung Kong Graduate School of Business
  3. Grzegorz Witold Kołodko, profesor, dyrektor Centrum Badawczego Transformacji, Integracji i Globalizacji TIGER w Akademii Leona Koźmińskiego, były wicepremier i minister finansów
  4. Patrycja Pendrakowska, prezes Centrum Studiów Polska-Azja
  5. Kelvin Tay, dyrektor zarządzający ds. inwestycji regionalnych, UBS Singapur

Prowadzenie: Małgorzata Bonikowska, prezes THINKTANK i Centrum Stosunków Międzynarodowych

  • Niektórzy eksperci ds. Azji twierdzą, że w wyniku sporów handlowych pomiędzy USA a Chinami stopa wzrostu drugiej co do wielkości gospodarki światowej może spaść o co najmniej 0,3 punktu procentowego. Jaki będzie średnioterminowy wpływ ogromnych amerykańskich ceł na wzrost gospodarczy Chin? Czy wspomniana „pułapka średniego dochodu” jest realnym zagrożeniem dla Pekinu, jeśli prognozowany wzrost spadnie do 6,1 lub poniżej 6%?
  • Bezpośrednie inwestycje zagraniczne (BIZ) były w przeszłości główną siłą napędową wzrostu gospodarczego Chin. Pekin nadal pozostaje drugim co do wielkości odbiorcą BIZ na świecie po USA z BIZ o wartości 131 mld w 2017 roku. Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) szacuje jednak, że w ciągu ostatnich dziesięciu lat wartość ta obniżyła się w ujęciu procentowym w stosunku do PKB, a wskaźnik spadł poniżej średniej dla rynków wschodzących. W jaki sposób Pekin, zważywszy na toczące się wojny handlowe, może przyciągnąć inwestorów lub przekonać ich do pozostania,?
  • W związku z rosnącym znaczeniem Chin w regionie Azji i Pacyfiku, ale także obawami i sporami między krajami ASEAN, w jaki sposób kraje Azji Południowo-Wschodniej mogą w dłuższej perspektywie osiągnąć równowagę między Pekinem, Waszyngtonem, New Delhi i Tokio? Jakie podejście reprezentuje Singapur? Czy może to być trwały model dla innych w regionie?
  • Od czasu otwarcia Chin i przeprowadzenia reform w 1978 roku w kraju tym nastąpił szybki wzrost gospodarczy. Jednak ludność Chin starzeje się, a niektórzy eksperci twierdzą, że przyszłość należy do Indii – największej demokracji na świecie, cechującej się imponującym wzrostem i dynamiczną gospodarką. Według różnych szacunków do 2030 roku populacja Indii w wieku produkcyjnym wzrośnie o 169 mln osób. Czy uważają Państwo, że Indie są w stanie prześcignąć Chiny, jako największą gospodarkę świata w drugiej połowie XXI wieku, a nawet wcześniej?
  • Jakie są największe zagrożenia dla gospodarczego i społecznego rozwoju Chin?

W tym roku Chiny obchodzą 40. rocznicę reform i otwarcia, które przyniosły Państwu Środka i światu ogromną transformację społeczną, gospodarczą i strategiczną. Według różnych szacunków w tym okresie w Chinach ze skrajnego ubóstwa wydobyło się od 500 do 700 milionów ludzi.

Skupienie się na zapewnieniu wzrostu gospodarczego zawsze było kwestią o znaczeniu egzystencjalnym dla chińskich władz w ramach „umowy społecznej” zawartej między partią komunistyczną a zwykłymi obywatelami. Partia jest odpowiedzialna za kraj i jego politykę, a w zamian za to ma za zadanie systematycznie zwiększać dobrobyt populacji 1,379 miliarda ludzi żyjących w Chinach. Do tej pory, szczególnie we wschodnich prowincjach Chin, starania te zakończyły się dużym sukcesem. Jednakże na obszarach wiejskich nadal około 70 milionów ludzi żyje za mniej niż 353 USD rocznie, przy czym w ostatnich latach wzrost był znacznie wolniejszy: około 6,7-6,5%.

Dzięki reformom przeprowadzonym przez Deng Xiaopinga i jego następców Chiny stały się „fabryką świata”, produkując i eksportując dosłownie wszystko, zarówno w swoich państwowych przemysłowych przedsiębiorstwach-gigantach, jak i w średnich i małych prywatnych firmach. W rzeczywistości do 2005 roku udział sektora prywatnego w chińskim PKB wynosił ponad 50%.

Największy przełom nastąpił w 2001 roku, kiedy to przystąpienie Chin do Światowej Organizacji Handlu stworzyło o wiele większe możliwości w zakresie handlu i ekspansji gospodarczej. W 2009 roku Państwo Środka stało się największym na świecie eksporterem towarów, a w grudniu 2010 roku Chiny wyprzedziły Japonię, stając się drugą na świecie największą gospodarką. Kolejny „kamień milowy” – jak opisały to władze w Pekinie – pojawił się już w 2013 roku. Roczny handel towarami w Chinach przekroczył magiczny próg 4 bln USD, a wschodnioazjatycki gigant wyprzedził USA jako największy na świecie kraj handlowy.

Dzień 3 | Baltic Panorama | godz.: 15:30 - 17:00

Partner: Polski Instytut Ekonomiczny

  • Jak wygląda protekcjonizm XXI wieku?
  • Czy USA wygrają na wojnie handlowej z Chinami?
  • Jak chronić gospodarki przed asymetrią inwestycji?
  • Czy inwestor zagraniczny jest pożądany w przypadku infrastruktury krytycznej?
  • Czy da się sprawnie regulować cyfrowy rynek?

Paneliści:

  1. Andrzej Lubowski, ekonomista, pisarz i komentator
  2. Sean McGuire, dyrektor biura Konfederacji Przemysłu Brytyjskiego (CBI) w Brukseli
  3. Olaf Osica, dyrektor projektu „Rynki zagraniczne”, PTWP S.A.
  4. Aneta Piątkowska, dyrektor Departamentu Analiz Gospodarczych w Ministerstwie Przedsiębiorczoći i Technologii
  5. Luisa Santos, dyrektor ds. międzynarodowych, BusinessEurope

Prowadzenie: Piotr Arak, zastępca dyrektora Polskiego Instytutu Ekonomicznego

Polska gospodarka jest peryferiami światowych rynków finansowych. Dlatego przez ostatni światowy kryzys finansowy udało się przejść suchą nogą, bez recesji. Czy to oznacza, że bez względu na ewentualne globalne perturbacje teraz też możemy się czuć bezpiecznie? Coraz poważniejsze konflikty gospodarcze między Stanami Zjednoczonymi a Chinami każą się zastanowić, czy wojna handlowa jest dziś realnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa finansowego Polski.

Na cłach, które Stany Zjednoczone wprowadziły w połowie 2018 roku, polska gospodarka specjalnie nie ucierpi. Dodatkowe cła na stal zmniejszą polski eksport o 5 mln dolarów, a aluminium – o 2 mln dolarów. O wiele większe znaczenie dla całej Unii Europejskiej (w tym Polski) będzie miało to, jak się rozwinie spór pomiędzy Brukselą a Waszyngtonem w obszarze całego sektora motoryzacyjnego.

Gdyby zgodnie z pierwotnymi planami Amerykanie objęli 25-procentowym cłem przywożone do ich kraju produkty przemysłu motoryzacyjnego, nasza branża w skali roku straciłaby bezpośrednio ok. 115 mln dolarów, co według wyliczeń Polskiego Instytutu Ekonomicznego odpowiadałoby za 0,5-procentowy spadek eksportu motoryzacyjnego całej UE. Cła dla tej grupy towarów to problem bardziej zróżnicowany dla pozostałych krajów naszego regionu, bo produkcja samochodów ma znacznie większe znaczenie dla gospodarki Słowacji czy Węgier. Ucierpią na tym także przede wszystkim Niemcy i Meksyk, który jest przystankiem przesiadkowym w dostarczanych pojazdach na rynek amerykański.

Największe znacznie dla międzynarodowego handlu będzie miało jednak to, czy USA i UE zjednoczą swoje siły w walce z Pekinem.

Atak, jaki przeprowadza amerykański rząd na europejskie samochody, może wymusić większą elastyczność po stronie Europy, by to Chiny były faktycznym przegranym konfliktu handlowego. Chiny są dziś największym na świecie eksporterem i drugim największym importerem.

Według Credit Suisse w ciągu ostatnich pięciu lat wkład Chin we wzrost światowego PKB wynosił 36%. Osłabienie tempa wzrostu w Chinach w oczywisty sposób doprowadzi do wolniejszego rozwoju całego świata, w tym również USA. Chiny zaś nie mogą sobie pozwolić nawet na najmniejszą recesję, mogłaby ona bowiem zahamować rozwój kraju na dekadę czy nawet na dwie. Tak już było w Chinach na przełomie lat 50. i 60. XX wieku po błędach w planowaniu rozwoju tamtejszej, centralnie sterowanej na wzór radziecki gospodarki, czy przez dwie „stracone dekady” Japonii lat 90. i od początku XXI wieku. Co więc nas czeka w kolejnych latach i jak to wpłynie na polską i europejską gospodarkę?

Dzień 3 | Columbus A+B | godz.: 09:00 - 10:30

Partner:
Knowledge Partner:

  • Jak protekcjonizm zmienia relacje handlowe między światowymi mocarstwami i czy może wywołać de-globalizację?
  • W jakim stopniu rosnący protekcjonizm może doprowadzić do zmiany głównych korytarzy handlowych na świecie?
  • Czy nasilająca się wojna handlowa może spowolnić rozwój gospodarki cyfrowej czy otworzy drzwi do digitalizacji światowej wymiany towarów i usług?
  • Jaka polityka handlowa umożliwi rozwój globalnej gospodarki cyfrowej w obliczu rosnącej regulacji sektora?
  • Czy i w jaki sposób „nowy podział świata” wpłynie na zamianę głównych partnerów gospodarczych Polski?

Paneliści:

  1. Ji Bo, główny przedstawiciel i zastępca dziekana, Cheung Kong Graduate School of Business
  2. Charles R. Johnston, dyrektor zarządzający International Government Affairs w Citi
  3. Jerzy Kwieciński, minister inwestycji i rozwoju
  4. Paweł Świeboda, wicedyrektor Europejskiego Ośrodka Strategii Politycznej, EPSC

Prowadzenie: Andrzej Olechowski, przewodniczący rady nadzorczej, Citi Handlowy

Po 1989 roku uwolnienie handlu międzynarodowego, rewolucja technologiczna i prymat wartości zachodnich nad innymi modelami organizacji życia politycznego miały zwiastować nowy wspaniały świat. Dziś wiemy, że tamte nadzieje były przesadne, a zaobserwowane procesy dużo bardziej złożone, niż wówczas uważano. Choć szeroko rozumiana globalizacja przełożyła się na wzrost wymiany handlowej oraz (w wielu miejscach na świecie) zmniejszenie głodu, ubóstwa, śmiertelności noworodków i wielu innych negatywnych zjawisk, obwinia się ją też o narastające nierówności, poczucie społecznego wykorzenienia i nowe napięcia geopolityczne.

Dziś, dużo częściej niż o korzyściach płynących ze zwiększenia wymiany handlowej, mówi się o rosnącym protekcjonizmie, wojnach handlowych, a nawet wręcz o deglobalizacji. WTO traci znaczenie w olbrzymim tempie, negocjacje wielkich umów handlowych stoją, a kolejne bariery i cła powodują turbulencje w światowej gospodarce. Wielkie organizacje międzynarodowe od UE, przez NAFTA, aż po ASEAN, trzeszczą w posadach. Trudno określić, w jaki sposób nasilający się protekcjonizm może doprowadzić do zmiany głównych korytarzy handlowych na świecie.

Narastający protekcjonizm, utrudnienia w handlu międzynarodowym czy przeregulowanie, występują w erze zmiany technologicznej, która przeniosła olbrzymią część życia gospodarczego do przestrzeni cyfrowej. Z jednej strony aktorzy państwowi szukają różnych, niekiedy potrzebnych, rozwiązań, które pozwolą uregulować Internet. Z drugiej strony wydaje się, że technologia jak nigdy umyka prawodawstwu. A gospodarka cyfrowa (druk 3D, AR, VR, smart everything itd.) zmienia handel, usługi czy produkcję w taki sposób, że globalizacja okaże się przypisem do olbrzymiej, nierozpoznanej zmiany, jaka czeka XXI-wieczną gospodarkę. Może się okazać, że cła na stal i wojny handlowe to ostatnie drgnięcia starego porządku. Gospodarka cyfrowa wystrzeli globalizację na zupełnie inną orbitę, nic sobie nie robiąc z płonnych starań polityków.

Podsumowując, czy sobie tego życzymy, czy nie, żyjemy w bardzo ciekawych czasach, w których napięcia pomiędzy bytami ponadnarodowymi, państwami i wielkimi firmami narastają. To zmienia światowy układ sił i jest prologiem do nowego, innego porządku geopolitycznego. Czy i gdzie jest w nim miejsce dla Polski?

Andrzej Olechowski, przewodniczący rady nadzorczej Citi Handlowy, który moderował dyskusję zauważył, że silnik globalizacji krztusi się i gaśnie. Bezpośrednie inwestycje transgraniczne nie osiągnęły jeszcze poziomu z 2007 roku. Proces liberalizacji się zatrzymał przez nastroje protekcjonistyczne i nacjonalistyczne. System światowej wymiany handlowej został zakwestionowany przez Stany Zjednoczone. Prezydent Donald Trump stawia na relacje bilateralne. O tym jak będzie wyglądała globalna wymiana zdecydują USA, Chiny i Unia Europejska.

Gość z USA Charles R. Johnston, dyrektor zarządzający International Government Affairs w Citi przyznał, że administracja amerykańska rzeczywiście zmienia podejście do wymiany międzynarodowej. Popularne stało się hasło: przede wszystkim Ameryka. Prezydent Trump utożsamia gospodarkę z bezpieczeństwem państwa. Jeśli jakieś umowy handlowe mu zagrażają to należy je wypowiedzieć lub zmienić. Tak było z importem stali z Chin, czy UE. Rząd amerykański kładzie nacisk na bezpieczeństwo narodowe, co wywołuje napięcia w wymianie handlowej. Ale takie zjawisko zaczynamy też obserwować w Chinach, Japonii czy nawet w Niemczech. Może ono powodować erozje w handlu światowym. Donald Trump jest wyczulony na równowagę w wymianie towarowej, ma obsesję na punkcie deficytu. Wiele środowisk w USA nie zgadza się z taką polityką.

Ji Bo, główny przedstawiciel i zastępca dziekana, Cheung Kong Graduate School of Business z Chin przekonywał, że Chiny nie chcą wojny handlowej i nowych podziałów, bo byłoby to bardzo niekorzystne dla małych i średnich przedsiębiorstw. Popierają wymianę handlową i cenią sobie stabilność.

Zdaniem Ji Bo, mimo że Chiny rozwijają się bardzo szybko to nadal należą tylko do krajów rozwijających się. PKB jest wysoki, ale to nie jedyna miara oceny bogactwa. Bo już dochód na jednego mieszkańca wynosi tylko 14 tys. dolarów, gdy tymczasem w Holandii 50 tys. dolarów. 400 mln ludzi żyje poniżej granicy ubóstwa. W Chinach jest wielu ludzi bogatych, ale to tylko znikomy odsetek społeczeństwa. Aż 50 proc. chińskiego PKB wypracowują firmy z udziałem kapitału zagranicznego i to one odczułyby w pierwszym rzędzie skutki wojny handlowej.

Paweł Świeboda, wicedyrektor Europejskiego Ośrodka Strategii Politycznej, EPSC, Komisja Europejska, nie do końca zgodził się z tezą gościa z Chin, że jego ojczyzna należy do grupy państw rozwijających się. W wielu dziedzinach, także nowoczesnych technologii, np. półprzewodniki dorównuje największym potęgom gospodarczym.

Jego zdaniem wojna handlowa między USA i Chinami postępuje. W tych relacjach musi się jednak coś zmienić. Europa opowiada się za dalszą liberalizacją handlu, multilateralizm ma wpisany w swoje DNA. UE ma podpisanych 70 umów handlowych z różnymi krajami. I to przynosi wymierne korzyści.

Dzień 3 | Pawilon Nowych Idei | godz.: 11:15 - 12:45

Partner:

Partner:

Partner merytoryczny:

  • Unia Europejska zapowiada nowe regulacje dotyczące plastiku. Czy to początek końca ery jednorazówek (foliówki, słomki, kubeczki)?
  • Jaka będzie jest rola biznesu, administracji i konsumentów w rozwiązaniu problemu plastiku w środowisku?
  • Rola dużych korporacji jako liderów zmian w kształtowaniu gospodarki o obiegu zamkniętym.
  • Czy dla branży produkcji tworzyw sztucznych GOZ oznacza koniec biznesu?
  • Czy firmy mogą przestawić na produkcję wyłącznie z materiałów odnawialnych i pochodzących z recyklingu? Czy gotowi są na to konsumenci?
  • W jaki sposób najlepiej zbierać i przetwarzać odpady?
  • Strategia na rzecz redukcji odpadów z tworzyw sztucznych i nowe unijne dyrektywy odpadowe

Wykład wprowadzający: Jyrki Katainen, Wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej, Komisarz UE ds. Zatrudnienia, Wzrostu, Inwestycji i Konkurencyjności

Paneliści:

  1. Katarzyna Dulko-Gaszyna, dyrektor ds. zrównoważonego rozwoju w IKEA Polska
  2. Jan Dusík, dyrektor UNEP na Europę
  3. Tadeusz Nowicki, prezes zarządu Ergis Polska
  4. Sławomir Mazurek, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Środowiska
  5. Grzegorz Radziejewski, członek gabinetu wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej Jyrkiego Katainena
  6. Marzena Sobczak, dyrektor Departamentu Środowiska i Rolnictwa Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego

Prowadzenie: Joanna Popielawska, starszy analityk ds. europejskich, Polityka Insight

Rok 2018 to w gospodarce o obiegu zamkniętym rok plastiku. Z jednej strony Bruksela przedstawiła swój plan na rzecz redukcji ilość odpadów z tworzyw sztucznych, z drugiej – poznaliśmy skutki chińskiego zakazu importu śmieci. Obnażył on sposób, w jaki Europa radziła sobie dotychczas z częścią odpadów, niekoniecznie zgodnie z duchem, który sama promuje.

Z początkiem roku Komisja Europejska opublikowała strategię na rzecz tworzyw sztucznych, w której zapowiada, że do 2030 roku wszystkie plastikowe opakowania wprowadzane do obrotu w Unii będą mogły być ponownie użyte lub poddane recyklingowi. Cel jest ambitny, wystarczy spojrzeć na dane. Europa produkuje rocznie 58 milinów ton plastiku, z czego największą część (40%) stanowią opakowania. Jedynie 40% z nich jest obecnie poddawane recyclingowi. Reszta ulatnia się w spalarniach, trafia na wysypiska śmieci lub bezpośrednio do środowiska, w którym będzie się rozkładać następne kilkaset lat. Najgorzej prezentuje się sytuacja w morzach i oceanach – szacuje się, że około 70% odpadów morskich w Europie to tworzywa sztuczne. Komisja zapowiedziała szereg działań, w pierwszej kolejności biorąc na celownik przedmioty plastikowe jednorazowego użytku, m.in. naczynia, opakowania na żywność i butelki. Przedstawiając projekt budżetu Unii na lata 2021-2027, zaproponowała zaś, aby Unia czerpała dochody z nowego źródła – podatku od plastiku. Państwa członkowskie płaciłyby daninę, tym większą, im mniej odpadów z tworzyw sztucznych poddają recyklingowi. Tym samym wzrosła presja na kraje Unii i unijny biznes, aby działały na rzecz redukcji odpadów z plastiku.

Presja przyszła też z zewnątrz. Działania Komisji wiążą się z decyzjami chińskiego rządu. Z końcem 2017 roku Chiny zakazały importu odpadów z plastiku, a opinia publiczna w Europie poznała proceder, który przez lata pozwalał krajom Unii radzić sobie z przetwarzaniem części odpadów. Skala eksportu unijnych śmieci do Chin była spora – jeszcze w 2016 roku z blisko 8,5 mln ton odpadów plastikowych ponad 1,5 tony trafiało do Państwa Środka. Niektóre państwa Unii były uzależnione od tego eksportu w 95%. Pokłosiem decyzji chińskich władz jest wzrost eksportu odpadów do Polski, gdzie w przeciwieństwie do niektórych państw na zachodzie Europy nie zamknięto jeszcze większości wysypisk.

Podsumowując, rok 2018 może być punktem zwrotnym dla roli plastiku w unijnej gospodarce. Komisja przekonuje, że nowe regulacje nie tylko nie zagrażają sektorowi tworzyw sztucznych, ale otwierają przed nim nowe szanse, podobnie jak przed resztą biznesu. Szacuje, że odzyskanie marnowanego dziś plastiku może przynieść nawet 100 mld euro oszczędności. Czy jej plany są realne?

Dzień 2 | Columbus A+B | godz.: 17:15 - 18:45

Przed szczytem COP24 w Katowicach. Okrągły stół poświęcony roli biznesu we wdrażaniu decyzji COP

Partnerzy:      

Partner Wspierający:

Wśród prelegentów m.in.:

  1. Leon de Graaf, ekspert ds. klimatu w Departamencie Spraw Przemysłowych, BusinessEurope
  2. Bernd Dittmann, członek Grupy Pracodawców EKES-u
  3. Jan Dusík, dyrektor UNEP na Europę
  4. Maciej Krzyczkowski, Public Affairs Coordinator, IKEA Retail
  5. Gabriela Lenartowicz, posłanka na Sejm RP
  6. Bogusława Matuszewska, prezes zarządu Learning Systems Poland S.A.
  7. Julia Patorska, lider zespołu ds. analiz ekonomicznych, Deloitte Polska
  8. Karolina Wadowska, członek zarządu Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii
  9. Paweł Wideł, dyrektor ds. kontaktów z rządem w Opel Poland, prezes zarządu Związku Pracodawców Motoryzacji i Artykułów Przemysłowych
  10. Kamil Wyszkowski, dyrektor generalny Global Compact w Polsce

Prowadzenie: Maria Andrzejewska, dyrektor Centrum UNEP/GRID-Warszawa i Daria Kulczycka, dyrektor Departamentu Energii i Zmian Klimatu w Konfederacji Lewiatan

Dwudziesty czwarty globalny szczyt klimatyczny Organizacji Narodów Zjednoczonych (COP24) odbędzie się tym razem w Katowicach w terminie od 2 do 14 grudnia 2018 roku. Polska po raz czwarty będzie gospodarzem konferencji, na której przedstawiciele 196 państw świata i Unii Europejskiej negocjować będą, w jaki sposób ograniczyć wzrost temperatury Ziemi do 2, a najlepiej do 1,5 stopnia Celsjusza w stosunku do okresu przedprzemysłowego.

W Katowicach spodziewanych jest ponad 20 tysięcy uczestników – przedstawicieli ONZ i jej wyspecjalizowanych agencji, organizacji międzyrządowych oraz licznych podmiotów pozarządowych, w tym reprezentantów biznesu, związków zawodowych, organizacji środowiskowych, samorządów lokalnych, nauki i mediów.

Szczyt w Katowicach będzie jednym z najważniejszych i najtrudniejszych od wielu lat. Od jego powodzenia zależy, czy porozumienie paryskie zacznie działać od 2020 roku. W 2015 roku w Paryżu został wytyczony długoterminowy cel redukcji emisji oraz wspólna wizja transformacji gospodarki i sposobu, w jaki pozyskujemy i wykorzystujemy energię. Przełomem było ustalenie, że przeciwdziałanie zmianom klimatycznym wymaga współdziałania wszystkich krajów, a nie tylko najwyżej rozwiniętych. Wszyscy sygnatariusze porozumienia mają więc przedkładać krajowe zobowiązania redukcyjne, które w cyklu pięcioletnim będą podlegać przeglądowi. Nie przewidziano jednak retorsji za niewywiązanie się ze zobowiązań.

Zgodnie z porozumieniem, najpóźniej w drugiej połowie XXI wieku powinien być zatrzymany przyrost emisji gazów cieplarnianych. W przeciwnym razie świat czeka katastrofa klimatyczna z dramatycznymi skutkami społecznymi i gospodarczymi. Jej zapowiedzią są nasilające się ekstremalne zjawiska pogodowe i migracja klimatyczna.

Dwa główne zadania szczytu w Katowicach to ustalenie szczegółowych zasad i procedur wdrażania porozumienia paryskiego (ang. Rulebook) oraz podsumowanie skuteczności podejmowanych dotąd działań na rzecz ochrony klimatu w ramach dialogu wspomagającego, tzw. Dialogu Talanoa.

Spotkania przygotowawcze w Bonn i Bangkoku pokazały, że uzgodnienie reguł działania po 2020 roku będzie wyjątkowo trudne z powodu spodziewanych kontrowersji natury zarówno politycznej, jak i ekonomicznej. Z tego powodu w Bangkoku podjęto decyzję o wydłużeniu szczytu o jeden dzień.

niechętny stosunek Stanów Zjednoczonych do przyjęcia zobowiązań redukcyjnych i współfinansowania proklimatycznego będzie dodatkowym utrudnieniem w negocjacjach.

Zupełnie odmienne podejście prezentuje Unia Europejska, realizując najbardziej ambitną politykę klimatyczną na świecie. Ocenia się, że cele klimatyczne UE na 2020 rok zostaną osiągnięte, a możliwe jest, że już w Katowicach Europa zechce zaprezentować podwyższony z 40 do 45% cel redukcji emisji na rok 2030 w odniesieniu do 1990 roku. Komisja Europejska rozpoczęła też prace nad długoterminową strategią klimatyczną do 2050 roju.

Sukcesy proklimatycznej transformacji gospodarki Europa zawdzięcza determinacji swoich polityków, obywateli i biznesmenów. Dla wszystkich ważny jest sukces szczytu w Katowicach, przyjęcie jasnych reguł działania po 2020 roku i zaangażowanie wszystkich kluczowych gospodarek w ochronę klimatu na warunkach porównywalnych do europejskich.

Dzień 1 | Marco Polo | godz.: 17:30 - 19:00

Zjeść ciastko i mieć ciastko – czy żywność może być zarazem zdrowa, niedroga i wytwarzana w sposób zrównoważony?

Partner:

Partner merytoryczny:

  • Jak wyżywić ludzkość nie niszcząc planety?
  • Dieta funkcjonalna zamiast suplementów diety?
  • Jak algorytmy mogą powstrzymać marnotrawstwo żywności?
  • Opakowania przyszłości - jak ograniczyć ilość plastiku?
  • Rewolucja żywieniowa, jak i co jeść żeby nie szkodzić?

 

Paneliści:

  1. Marta Dymek, Jadłonomia
  2. Udo Hemmerling, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
  3. Jarosław Kacprzak, Future Processing Sp. z o.o.
  4. Matt Simister, CEO Tesco na Europę Środkową
  5. Elżbieta Świętek, dyrektor ds. rozwoju biznesu w Circular Packaging Design Sp. z o.o.

Prowadzenie: Krzysztof Bolesta, ekspert, Polityka Insight

Przemysł spożywczy zmieniał się w ostatnich dziesięcioleciach, głównie na dobre. Poczyniono znaczne postępy w ograniczaniu głodu i ubóstwa. Poprawiło się również bezpieczeństwo żywności i żywienie. Zyski w zakresie wydajności i postępu technologicznego przyczyniły się do bardziej efektywnego wykorzystania zasobów i poprawy bezpieczeństwa żywności.

Nadal jednak istnieje wiele obaw. Ponad 2 miliardy ludzi na całym świecie w dalszym ciągu cierpią z powodu niedożywienia, z czego prawie 800 milionów cierpi z powodu głodu. Po drugiej stronie spektrum znajduje się otyłość. Raport Światowej Organizacji Zdrowia z 2017 roku wskazuje na 30-procentowy wzrost liczby otyłych dorosłych na całym świecie w latach 2000-2014. Blisko 330 mln ludzi spożywa zbyt duże ilości jedzenia i jest narażonych na choroby nadmiernej konsumpcji, co stanowi problem zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się. To właśnie ta forma niewłaściwego odżywiania się może się stać głównym problemem w najbliższej przyszłości.

Z uwagi na liczne stojące przed światem wyzwania staranne planowanie stanie się koniecznością. Populacja będzie nadal rosła, natomiast ludzie będą zamożniejsi i będą się domagać bogatszej diety, wymagającej większych zasobów do produkcji. Populacja będzie coraz bardziej zurbanizowana, co zmieni sposób zakupu i wprowadzania na rynek żywności. Po stronie podaży będzie wzrastać konkurencja o grunty, energię i wodę.

Czy przemysł spożywczy jest w stanie dobrze gospodarować zasobami naturalnymi i nakarmić wszystkich? Czy era tworzyw sztucznych w opakowaniach do żywności dobiegła końca? Czy technologia i świat aplikacji mogą pomóc w walce z marnotrawstwem żywności i usprawnić inne ogniwa łańcucha wartości w przemyśle spożywczym? Jak skłonić ludzi do zdrowego odżywiania się zarówno dla nich samych, jak i dla naszej planety?

Zajmiemy się tymi i wieloma innymi palącymi kwestiami w debacie, w której wezmą udział specjaliści i aktywiści z branży spożywczej oraz Państwo – konsumenci.

Proszę ograniczyć spożycie kalorii przed debatą, aby nie stracić zaangażowania!

Dzień 3 | Columbus C+D | godz.: 13:00 - 14:30

Czy bezpieczeństwo energetyczne jest bezcenne? Polityka energetyczna UE: dokonania, ryzyka, wyzwania. 

  • Czy bezpieczeństwo rzeczywiście nie ma ceny?
  • Jakie długofalowe skutki będzie miał rynek mocy? Czego można się spodziewać po aukcjach pod koniec roku?
  • Co jest ważniejsze bezpieczeństwo surowcowe, czy stabilne dostawy energii elektrycznej?
  • Czy rozwój OZE poprawia, czy obniża bezpieczeństwo energetyczne?
  • W jakie źródła inwestować i na co nas stać? Jak inwestycje wpłyną na ceny energii?
  • Czy zielone źródła energii to nadal źródła innowacyjne czy już „klasyczne”?

Paneliści:

Wprowadzenie: Maroš Šefčovič, wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej, komisarz ds. unii energetycznej

  1. Joanna Maćkowiak-Pandera, prezes Forum Energii
  2. Maroš Šefčovič, wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej, komisarz ds. unii energetycznej
  3. Maxim Timchenko, prezes zarządu DTEK
  4. Claude Turmes, sekretarz stanu ds. zrównoważonego rozwoju i infrastruktury, Luksemburg (TBC)
  5. Piotr Woźniak, prezes zarządu Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa
  6. Tomasz Dąbrowski, Podsekretarz Stanu

Prowadzenie: Jerzy Buzek, przewodniczący Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Parlament Europejski

W czasie niezwykle szybkiego tempa rozwoju gospodarczego bezpieczne dostawy energii są bardzo istotne dla rozwoju państw. Mając na uwadze, że zasoby naturalne są wyczerpywalne, powinniśmy przedefiniować klasyczne pojęcie bezpieczeństwa energetycznego. Oczywiste jest, że gospodarki wielu krajów czekają poważne przeobrażenia w zakresie podejścia do energetyki. Kluczowe wydaje się zapewnienie takich źródeł energii, które będą tanie i przyjazne dla środowiska. Należy się zastanowić, w jakim stopniu wielkie projekty energetyczne zagwarantują bezpieczeństwo energetyczne nie tylko Polski, ale całego regionu, i czy zawsze jest tak, że „duży może więcej”. Powinniśmy się również zastanowić nad tym, które ze źródeł energii będą najtańsze dla odbiorcy finalnego. Rozwój zielonej energii jest nieunikniony. Czy powinniśmy bazować na dużych mocach wytwórczych przy wytwarzaniu zielonej energii, czy też skupić się na źródłach rozporoszonych i mniejszych, a może iść obiema ścieżkami, zapewniając tanią i bezpieczną energię zarówno dla dużych, jak i małych odbiorców?

Dzień 3 | Columbus A+B | godz.: 15:30 - 17:00
Pawilon Nowych Idei Columbus A+B Columbus C+D Marco Polo Baltic Panorama Foyer Muszla koncertowa na Skwerze Kuracyjnym Winoteka/Polskie Smaki Skwer Kuracyjny
16:00
16:00 - 17:15
Przedpremierowy pokaz filmu Ewy Ewart
17:00
18:00 17:30 - 19:00 17:30 - 19:00 17:30 - 19:00
Europa Środkowa 2025 Przed szczytem COP24 w Katowicach. Okrągły stół poświęcony roli biznesu we wdrażaniu decyzji COP Unia zjednoczona czy Europa narodów. Jak pogodzić państwa, zreformować rynek pracy i odzyskać zaufanie obywateli?
19:00
20:00
21:00 20:00 - 22:30
Gala otwarcia EFNI
22:00
23:00 23:00 - 23:59
Dyskusje nocnych marków
Pawilon Nowych Idei Columbus A+B Columbus C+D Marco Polo Baltic Panorama Foyer Muszla koncertowa na Skwerze Kuracyjnym Winoteka/Polskie Smaki Skwer Kuracyjny
08:00
08:00 - 09:00
Jak prowadzić dialog społeczny?
09:00
09:00 - 10:30 09:00 - 10:30 09:00 - 10:30 09:00 - 10:30
Strefa euro: w lepszej kondycji i wciąż atrakcyjna? Sztuczna inteligencja – niekontrolowana swoboda czy sterowalny porządek rozwoju? Kobiety przyszłością gospodarki światowej Klient – technologia – rynek, czyli o tym jak zmieni się rynek handlu 09:45 - 10:30
10:00 Polski lobbing w Brukseli
10:30 - 11:00
Spotkania z panelistami i autorami książek
11:00
11:00 - 12:30
W obliczu wielkich zmian: Europa w poszukiwaniu swojego miejsca
12:00
13:00 12:45 - 13:45
Wystąpienia gości specjalnych
14:00 14:00 - 14:30
Spotkania z panelistami i autorami książek
14:30 - 15:00
Spotkania z panelistami i autorami książek
15:00
15:15 - 16:30
Dialog Obywatelski 15:15 - 16:45 15:15 - 16:45 15:15 - 16:45 15:15 - 16:45
16:00 Mądre zarządzanie talentami. Konkurencyjność regionów a polityka migracyjna. Mobilność w erze cyfrowej. Europejski model społeczny – czy stać nas na jego utrzymanie w zglobalizowanym świecie? Czy nowa polityka przemysłowa wzmocni Unię Europejską?
14:00 - 19:00
Zatoki dialogu
16:45 - 17:15
17:00 Spotkania z panelistami i autorami książek
17:15 - 18:45 17:15 - 18:45 17:15 - 18:45 17:15 - 18:45
18:00 Gospodarka o obiegu zamkniętym – czy to początek końca ery plastiku? Sposób na zrównoważony rozwój. Przywództwo i co-creation Polscy liderzy zmian – jak Polacy pchną świat do przodu w XXI wieku? NextGen – okrągły stół firm rodzinnych o sukcesji
19:00
20:00
21:00
20:30 - 22:30
Norweski wieczór networkingowy
22:00
23:00 23:00 - 23:45
Dyskusje nocnych marków
Pawilon Nowych Idei Columbus A+B Columbus C+D Marco Polo Baltic Panorama Foyer Muszla koncertowa na Skwerze Kuracyjnym Winoteka/Polskie Smaki Skwer Kuracyjny
09:00
09:00 - 10:30 09:00 - 10:30 09:00 - 10:30 09:00 - 10:30
Wojny handlowe w XXI wieku – kto zyska, kto straci? Kosmos 4.0 – jak wynieść biznes na orbitę? Zrównoważony porządek świata? Odpowiedzialność biznesu w realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju Wpływ nowych technologii na zagadnienie równości społecznej
10:00
10:30 - 11:00
Spotkania z panelistami i autorami książek
11:00 11:00 - 11:15
11:00 - 12:30 11:00 - 12:30
11:15 - 12:45 Media i demokracja – jak się zmienia społeczna rola mediów w wyniku cyfrowej transformacji? Wystąpienia i power speech
12:00 „Nowy podział świata” Unia Europejska–USA–Chiny. Czy cyfryzacja powstrzyma deglobalizację?
12:30 - 13:00
Spotkania z panelistami i autorami książek
13:00
13:00 - 14:30 13:00 - 14:30 13:00 - 14:30 13:00 - 14:30 13:00 - 14:30
Finansowe zabezpieczenie przyszłości wobec wyzwań demograficznych Europy Wystąpienia i power speech Zjeść ciastko i mieć ciastko – czy żywność może być zarazem zdrowa, niedroga i wytwarzana w sposób zrównoważony? Jak nowoczesne technologie zmieniają medycynę Brexit i co dalej?
14:00
12:00 - 17:00
14:30 - 15:00 Zatoki dialogu
Spotkania z panelistami i autorami książek
15:00 15:00 - 15:30
Spotkania z panelistami i autorami książek
16:00 15:30 - 17:00 15:30 - 17:00 15:30 - 17:00
Czy bezpieczeństwo energetyczne jest bezcenne? Przyszłość edukacji – czego uczyć ludzi gdy maszyny uczą się same? Czy Chiny są najpotężniejszym krajem na świecie?
17:00 17:00 - 17:30
Spotkania z panelistami i autorami książek
17:30 - 18:30
18:00 Ceremonia zamknięcia EFNI
19:00
20:00 20:00 - 20:30
Obchody Jubileuszu Konfederacji Lewiatan
21:00
20:00 - 23:00
Gala Jubileuszowa Konfederacji Lewiatan
22:00
23:00